Het water ligt er prachtig bij. Of het technisch ook mooi visweer is moet nog blijken, maar er staat geen zuchtje wind vanavond en de temperatuur is precies goed om zonder trui buiten te zijn. Elke boilie die het water raakt veroorzaakt een kringel die je eindeloos kunt volgen tot aan de oever. De haast van de dag ben ik vergeten en bijna therapeutisch volg ik de golfjes tot ze afketsen op de verschillende obstakels aan de waterlijn. Op twee plekjes onder de kant is de dagelijkse hoeveelheid aas weer gedropt en ik besluit iets langer te blijven dan normaal. Ik heb geen hengels bij me maar dat geeft niet want ik zit hier prima. Thuis ligt een dikke stapel studieboeken me toch maar verwachtingsvol aan te kijken. Hier heb ik even niks behalve de prachtige natuur en enkele hoopvolle sessies in het vooruitzicht. Mijmeren over het bestand dat er zou kunnen zwemmen, de moeilijkheidsgraad en eventuele concurrentie. Tot nu toe heb ik geen andere vissers gezien en ik ga er vanuit dat ik ook morgen niemand tegen ga komen. Dan is het eindelijk zo ver, de sessie op het nieuwe water. Het moet, het zal en het gaat lukken! Misschien niet zonder slag of stoot, maar ik ga er alles aan doen om dit avontuur tot een succes te maken. Al moet ik…

“schat, waar denk je aan? Je lacht!” Mijn vriendin ligt naast me en kijkt me met twee verliefde ogen aan. Ze verwacht waarschijnlijk een antwoord dat ik aan haar dacht of over hoe leuk we samen zijn maar ik moet haar teleurstellen: “Karpers. Véél karpers!”

Ik kijk op de wekker en zie dat het 6u54 is dus over 6 minuten gaat de wekker. Ze krijgt een kus, mijn benen vliegen over de rand van het bed en amper 15 minuten later sta ik aan de andere kant van de deur.

Yes, vissen!

Tijmen van der Sande