Mistflarden dansen over het water, dat er als een spiegel bijligt. Door het weiland vervolgt een groepje reeën rustig haar weg, zich van niets of niemand aantrekkend. Waarom zouden ze ook? Op mij na hebben ze dit prachtige gebied toch helemaal voor zichzelf. Met een mok verse koffie en een shaggie geniet ik intens van dit schouwspel der natuur. Het is vannacht stil gebleven, té stil. Maar eerlijk gezegd: het boeit me geen drol. Ik herinner er mezelf nogmaals aan waarom ik hier op dit water ben begonnen. Back to basics, weg van de drukte, weg van het aansluiten in de rij, en weg met die bepalende druk die er schijnbaar tegenwoordig heerst om het vangen van een dikke vis.  In 2013 liet ik de stadsputjes en circuitwateren in mijn buurt voor wat ze waren en besloot mijn heil elders te zoeken. Het was een stuk verder rijden, maar het  bleek een gouden zet, want naast de rust heersend – eigenlijk met grote H – aan dit water, vond ik er mijn drive terug!  Niet wetende wat het bestand was, vang ik onverwachts een Nederlandse veertiger! Als je iets loslaat en er niet meer zo krampachtig naar op zoek gaat, komt het vanzelf op je pad! Alex Kobler verwoordde het nog zo mooi in een van de vorige MC nummers.

Ik voel me bevoorrecht met elk moment dat ik mag doorbrengen in dit paradijsje. Het is zwoegen voor een vis hier, maar wat zijn ze het waard. Mits je het geduld kunt opbrengen. Vandaar dat ik het water ook met vrij weinig mensen hoef te delen. Het is vroeg in het jaar, de bomen zijn nog kaal, het gras nog dor en de natuur heeft nog een zetje nodig voor ze uit haar schulp kruipt. Na een eerste blank vorige week, besluit ik dit weekend toch opnieuw te gaan. Het weer is heerlijk, na mijn werk doe ik snel nog een paar boodschappen, en rijd daarna gelijk door naar het water. Ik beaas de hengels met flink gesoakte bollen, positioneer ze, en maak dan mijn kamp voor de nacht klaar. Als alles staat, bereid ik een fijne aardappelschotel. Welke karpervisser is er niet groot mee geworden? Omdat dit water bij mij vooral bekend staat als vroeg in de ochtend productief, ben ik dan ook flink verbaasd wanneer ik al na een half uur een aanbeet krijg. Vijf minuten later kan ik een mooie schub van een kilo of tien netten. Een paar foto’s met de zelfontspanner en hij mag weer zwemmen. Na het avondeten trek ik een biertje open, en geniet ik nog even na van deze onverwachte vangst, voordat ik de slaapzak in duik.

Rond middennacht slaat het weer om; regen en wind proberen tevergeefs mijn bivvy te slopen. Ik kan de slaap moeilijk vatten, en wanneer ik rond drie uur terug een run krijg , sta ik binnen de kortste keren met een kromme staak in mijn handen. Het water lijkt wel een binnenzee en ik krijg de vis maar moeilijk onder controle, toch wordt het gevecht zonder veel verdere problemen in mijn voordeel beslecht. In het licht van mijn koplampje zie ik dat het wederom kassa is. Een dikke massieve schub vult mijn schepnet. Ik maan mezelf aan tot kalmte, hang de vis rustig weg,  en stel daarna mijn vrienden op de hoogte van de vangst. Maatje Milan Wassink is nog wakker en reageert vrijwel meteen, hij besluit zijn sessie vroeg te beëindigen, om mijn bak op de foto te komen zetten. Nadien kom ik erachter dat hij honderd kilometer heeft gereden om mijn vis op de gevoelige plaat vast te leggen. Het mag gezegd worden: petje af en diep respect!

Mensen die hetzelfde hebben meegemaakt, zullen dit vast wel herkennen: na het vangen van zo’n vis, ben je al die twijfel en nachten blanken in een oogwenk vergeten. Als in een droom onderga ik het fotograferen van de vis, en de dagen erna beleef ik in een roes. Er valt nog genoeg te ontdekken aan dit water en ik ben hier dan ook nog lang niet klaar!! Cheers!!!

Mark Rinsema

Leave a Reply