Voor de KWO rotary met als titel ‘Brollywood’ schreef onze editor volgende bijdrage, we wilden hem u alvast hier niet onthouden. Voor de volledige Rotary met de bijdragen van Roderick Langeveld en Sjef van den Hoof surft u naar www.karperwereld.nl.

Karpervissen voor de fame, het verliezen van de essentie. Wat ik daarvan vind? Tja, met een duidelijke No Fame baseline die we van dag 1 met Monkey Climber zeilen, is dat meteen duidelijk dacht ik zo. Al zullen criticasters en groene monstertjes links en rechts en vooral achter hun toetsenbord dat wel afdoen als een slinkse marketingzet…

Eerst en vooral: tonnen respect voor (B)roderick Langeveld, degene die met deze Brollywood rotary op de proppen kwam. Moet u zich voorstellen: tot voor kort had Rodie álles wat velen in dit wereldje ambiëren. Dikke bakken, een goed profiel, artikels in de blaadjes én… tal van sponsors die hem bergen materiaal toestu(urd)en. Grif toegegeven, dit is natuurlijk sterk overdreven, maar helaas wel realiteit van hoe velen het zien, of opkijken naar iemand met een beetje ‘naam’. Om dan zelf alles zomaar overboord te gooien en die weldoeners vaarwel te zeggen zoals Roderick gedaan heeft, bewijst volgens mij enkel maar dat hij het karperhart op de goede plaats heeft. En ook dat hij over een stevig stel ballen beschikt. Tot dusver deze bromance, want ik ken de brave jongen trouwens maar even goed of slecht als u en sprak ‘m hoogstens een handvol keer. Wel maakten hij en z’n makker Ronald een top sfeerartikel over een Zuid-Afrikaans avontuur voor onze laatst verschenen editie MC#6, een ware aanrader!

Wat is dé essentie dan? Voor mij zijn dat sfeer, de beleving en de vele vriendschappen, en als ik onderweg een karper of twee kan vangen is dat mooi meegenomen. De eerste drie staan los van het laatste, maar dat laatste staat niet los van die eerste als u begrijpt wat ik bedoel. Voor u, beste lezer, ligt dat misschien helemaal anders en wie ben ik om te zeggen of dat nu goed of slecht is. Alleen… als je niet kan genieten, waarom doe je het dan? Als u ooit dood bent, ligt niemand wakker van welke vissen u gevangen heeft en van wie of wat u wel niet bent. Hier rust Korneel Karperjutter, 196 scenepoints met 39 fortys… De aandachtige lezer leest het goed: het zijn er inderdaad 5 per veertiger en niet 4 of 6 zoals er vele snodaards de boel willen bedoezelen. Voorgaande geldt trouwens niet alleen voor dit kleine wereldje, maar – bij uitbreiding – evenzeer in de grote buitenwereld voor zij die verder kunnen kijken dan hun ‘karperkleppen’ (thx voor deze laatste, Luc C.).

Sfeer en beleving zijn sowieso de drijfveren waarom we in 2010 Monkey Climber magazine zijn opgestart. Om die schijnbaar verloren essentie terug meer op de voorgrond te plaatsen, en dit zonder te prediken. Not here to judge, maar een frisse, positieve boodschap binnen de scene laten waaien. Want, als je houdt van wat je doet, dan kan je dat enkel maar bejubelen, toch!? Precies daarom ga ik deze bijdrage ook niet afsluiten met een hoop gezanik over right or wrong.

‘Die Gio, wat is die naïef man.’ Kan zijn, maar toevallig lag ik net een reactie van SKP-man Filip op een post van VBK-voorzitter Mark Hoedemakers: ‘Of in 1995 álles dan zo schitterend was!?’ Wel, grif toegegeven, die huidige old school hang naar vroeger-was-alles-beter waar wij ongetwijfeld met MC een hand in hebben gehad was ook niet alles. Midden jaren ’90 waren er ook al pijnpunten, voor- en tegenstanders van betaalwaters, enduro’s en lensdrukken. En aan de waterkant waren er toen ook al aanvaringen zat. De topics liggen nu misschien anders – dat shinen is zeker géén nieuwtje hoor, wel de manier waarop door sociale media e.d. – maar in realiteit is er niets veranderd. Behalve dan dat er een PAK meer karpervissers zijn als toen en de verschillen dus vaak nog mijlenverder uit elkaar liggen dan ooit. En als ik dan toch een goedbedoelde tip aan die hedendaagse superheroes mag meegeven: The harder they come, the harder they fall!

Keep the Faith,

Gio

Leave a Reply