Ik wist niet wíé er nu precies stond. Een deur zwaaide open en ik kon wel een silhouet waarnemen, maar de schittering achter hem (of was het rondóm hem?) weerhield me van een gedetailleerde blik. Zijn stem kende ik niet, maar klonk toch bekend.

Een gelijkgestemde snaar. Een neus in dezelfde richting. Zielsverwant.

Soms leer je iemand kennen die je raakt. Dat kan een partner zijn, een vriend(in), of zomaar iemand uit de menigte. Een enkeling die er voor jou dan wél met kop en schouders bovenuit steekt. Voegen gaan barsten en je zorgvuldig opgebouwde muurtje brokkelt spontaan af. Diepbegraven (dacht je toch) zielenroerselen borrelen als vanzelf op wanneer je andere ik je aanspreekt. Natuurlijk en ongeremd.

Hij of zij doet alles zo simpel lijken. Nee máákt alles simpel. Zoals het is eigenlijk, laat ons wel wezen. Zo was ondergetekende onlangs (weer) in plotse boosheid ontstoken om een zoveelste akkefietje binnen ‘het wereldje’, as they say. Meteen paraat, het mes tussen de tanden, en ten oorlog. Te wapeuuu… Of toch bijna. Maar niet de rots. Nee, die relativeerde, en counterde dat doodgewoon en ontwapenend met nu al legendarische woorden. Nagalmend.

“Het gaat mij gewoon om het vissen, Filip.”

Pfff. Daar sta je dan. Wat ben ik me eigenlijk toch maar een lul. Veel geblaat en weinig wol. Tussen zeggen en doen ligt blijkbaar een hele wereld, ook bij mij. Maar ik doe mijn best. Kijk vooruit en omhoog. Tracht te leven en te vissen naar een spiegelbeeld dat ik eigenlijk nog nooit zag. Maar dat komt. Ooit. Zéker.

Just fish.

Filip Van Herreweghe

2 Comments

  1. Willem Barnas

    Ontzettend raak! Dank je Filip!

  2. Joost Jochems

    Mooi man!

Leave a Reply