Dat kleinere vissen soms de beste platen opleveren hebben we bij Monkey Climber al meerdere malen bewezen. Een van de leukste opmerkingen die we van een van onze lezers mochten ontvangen was dat je in onze magazines soms echt op zoek moet gaan naar de ‘biggen’. We weren ze in elk geval niet bewust, maar het zegt veel over onze fotokeuze en het type vissen dat ons onderbewustzijn blijkbaar apprecieert. Van Steven Baert, een van onze lezers die al langer meedraait en who’s seen it all, kregen we ook een hartverwarmende boodschap voor de scene.

Bak of Beauty. Het is iets waar de mannen achter Monkey Climber al jaren vóór het bestaan van het magazine over schreven. Vertoeft u aan het water met een gevoel van ontspannenheid en is het eender welke vis u mag landen, dan valt u waarschijnlijk onder de categorie beautyjager. Komt u eerder aan het water met een gevoel van verwachting – waar is Alexander Kobler als je ‘m nodig hebt (nvdr.: zie MC#3, De Kunst van het Wachten) – het plaatselijke bakbeest te vangen, dan bent u ongetwijfeld targetvisser.

Tot zover geen probleem. Maar durft u het ook daadwerkelijk aan om met een kleinere vis, al dan niet met een uitgesproken schoonheid, op de foto te gaan? Ja? Dan siert u dat (opr)écht! Al meerdere malen moest ik aan de waterkant tot mijn spijt vaststellen dat kleinere doch zeer mooie visjes, het respect niet kregen dat ze eigenlijk wel verdienden. Omdat de visser teleurgesteld was over het formaat. Omdat het maar ‘klein grut’ was. Zonder de vis ook maar één keer aandachtig te bekijken wordt deze zonder pardon teruggezet. Maar o wee, als zo’n schoonheid dan uiteindelijk toch durft uitgroeien tot een ware bak, dan wordt er wel gesproken van een vette beauty. En o ja, dan wordt er maar al te graag teruggevallen op vroeger en hoe de (target)visser in kwestie zijn doelwit al bewonderde toen deze nog little was.

Zelf vind ik kleine vissen enorm leuk. Om maar niet te zeggen ‘de max’. Door ze op de gevoelige plaat vast te leggen kan men in de toekomst exacter de leeftijd van de vissen bepalen. Mensen die zich nu herkennen in een van bovenvermelde situaties zullen voor zichzelf wel kunnen uitmaken tot welke groep zij behoren, en nee, ik ga geen oordeel vellen; geen van beide is beter of slechter. Elk zijn doel of uitdaging, het ene al ontspannender dan het andere, de moeilijkheidsgraad vaak sterk verschillend.

Het targetvissen is een uitgekiend samenspel van stekkeuze, tijd en doortastendheid. Zo houdt u best bij waar welke vis het vaakst wordt geprikt of gesignaleerd, een boekhouding die u niet zomaar op één, twee, drie voor elkaar heeft. Daarom dat ik al vermeldde dat de ene visserij niet beter of slechter is dan de andere. Er kruipt minstens evenveel werk in, enkel is de manier van vissen, en boekhouden anders. Konden we beide maar combineren, dat zou toch het summum van het karpervissen zijn, niet!?

Even een anekdote om duidelijkheid te scheppen waarom ik deze punten aanhaal. Ooit belde een beginnend karpervisser mij op om een stand van zaken van zijn dagvisserij te melden. De knaap ving drie vissen met een gewicht tussen zes en acht kilogram, maar werd uitgelachen omdat hij deze kleinere vissen fotografeerde. Is dit het voorbeeld dat we nieuwkomers moeten meegeven? Ik dacht het niet! Ik gaf hem daarom de raad om er toch rustig mee door te gaan. Voor later, weet u wel. Ach, achteraf is gebleken dat hij de enige was die er die dag een visje kon prikken… Ik kan me wel voorstellen hoe groen hun lachje moet hebben geklonken.

De simpele boodschap die ik met dit alles wil meegeven? Laat ieder zelf uitmaken hoe hij vist, waarom hij daar zit en wat hij verlangt van zijn eigen visserij. Respecteer iedereen en help een ander bij het vangen van zijn bak of beauty. Vis je vanuit je busje, tent of plu, wat maakt het uit? Als ieder doet wat zijn verlangen bevredigt dan is iedereen tevree… Vaak zie je dan weer reacties op sociale media verschijnen dat echte die hards vissen vanonder de plu in alle, zelfs de meest extreme, omstandigheden. Allemaal goed en wel, maar bepalen wie wat moet doen om erbij te horen is wel erg kleingeestig, toch!? In mijn optiek hoeft u niet jarenlang mee te draaien in de scene om die hard te zijn. Noch vissen zoals de hedendaagse norm dat voorschrijft. Zolang uw aderen maar gevuld zijn met dat karpervirus…

Tot aan de waterkant!

Steven Baert

Leave a Reply