Flarden uit een vissersgeest,

iets om over na te denken

 

Rustig tikt de slip. Zware bonken volgen op de top. De hengel gaat zo krom als een hoepel. Man, wat is het koud! De rillingen die over mijn rug lopen zijn evenwel absoluut niet van de kou. Nee, dit is pure adrenaline, het zijn déze momenten dat ik als ik karpervisser écht lééf…

De duizenden sterren die helder aan de hemel staan zijn de enige getuigen die zien dat ik op een verboden watertje mijn ding doe. Voor even sluit ik mijn ogen en geniet intens, wat hebben we toch een geweldige hobby! Een paar minuten later geeft een zwaarlijvige schub zich gewonnen, en ontwaak ik weer uit mijn roes. Een paar zelfontspannerplaatjes later mag de vis weer zwemmen. In al mijn enthousiasme wil ik de prachtige schub op FaceBook knallen, mijn vreugde delen met anderen, maar weet me ternauwernood – of was het nu ternauwerdood – in te houden. Nee, nu nog niet, Mark, wacht nou toch even! Die grassprietjes linksonder op de foto’s herkennen die echte IT-vissers toch meteen. Laat ze toch nog maar effe wegblijven.

Erg dat je tegenwoordig zo moet denke, niet, maar het is helaas wel keiharde karperrealiteit anno 2015! Claimen kun je niet, hoogstens in goed overleg voor een tijdje, maar beter maak je geen slapende honden wakker. Afromen en wegwezen, en er werd niet meer over gesproken.

Er is al veel geschreven over de invloed van de media en commercie op de karpervisserij. Deze schijnen tegenwoordig hand in hand te gaan en dat brengt voor- en nadelen met zich mee. Maar wat mij vooral zo opvalt, is dat in verschillende magazines – zonder namen te noemen – de commercie ook al in de artikelen de boventoon voert. Het merk beetmelder dat het uitschreeuwt, of de geweldig sterke haak van nu eens het merk X dan weer Y of Z waarin o-zoveel-vertrouwen is, of je geacht wordt dat te hebben. En dergelijke voorbeelden kan ik eindeloos blijven opnoemen. Met naam en toenaam, desnoods met de paginanummers erbij, maar laat ik hier vooral beleefd blijven. Ben ik dan de enige die zich hieraan mateloos erger? En die zo benieuwd is naar het échte verhaal achter de vangsten. Het bloed, het zweet en misschien ook wel de tranen? Of ben ik dan gewoon een ouderwetse romanticus? Het oude, het mystieke, de spanning en de ontknoping. Ik snap dat er in de bladen van tegenwoordig reclame moet worden gemaakt, maar alsjeblief, kan dit niet gewoon op aparte pagina’s tussen de verhalen door?

Iedereen beleeft zijn visserij op zijn manier, en dat heb ik ook maar te respecteren. De een zit twee weken achtereen aan een betaalwater de ene veertiger na de andere binnen te harken, zonder dat het zijn waarde verliest. Voor mij is een bak dan weer de ultieme beloning aan het einde van een lange reis vol moeite. Iets waar je later nog met trots op terug kunt kijken. Maar ook dat is persoonlijk! En gelukkig zijn we niet allemaal hetzelfde, dat houdt het interessant. Wat je ook doet, als je er maar plezier in hebt! Zo laat ik me nog altijd leiden door dat kleine jochie van vroeger dat op jacht ging naar karpers met een telescoophengel, het pennetje en een potje maïs!

En zo geniet ik van de kleine dingetjes. Vaak zijn het niet eens vangsten, maar wel een leuk verhaal, een grappige belevenis, iets dat je je hele leven lang bijblijft. Zonder dat daar merken of namen hoeven bij gesleurd te worden. Toch? Net zoals deze korte anekdote van dit voorjaar die ik jullie wil meegeven. Op een frisse dag in maart besluit ik een watertje bij mij in de buurt lichtjes te bevoeren. Eerst nog effe snel in Duitsland tanken, ik woon per slot van rekening aan de grens!

De zo rustige grensovergang waar normaliter geen hol te beleven is, blijkt nu een redelijk grootschalige controle post te staan. “Führerschein und Fahrzeugschein bitte!“, vraagt een van de Duitse agenten mij op een norse manier. Nadat blijkt dat ik in orde ben met de papieren, wil diezelfde agent ook een kijkje nemen in de kofferbak, waar op dat moment nog mijn complete karperuitrustig in ligt. Nadat de man mijn complete vistas op de kop heeft gezet, en zelfs mijn onthaakmat heeft gechecked, wil hij als laatste controle toch nog even in de goed afgesloten emmer kijken. De emmer bevat in krill gesoakte bollen, ik kan een kleine glimlach reeds niet onderdrukken.

Wanneer de Duitse agent de emmer opent is hij duidelijk zichtbaar onder de indruk van de bedwelmende lucht van de krill. En als hij ook nog eens met zijn blote pollen een van de bolletjes oppakt moet ik echt mijn best te doen om mijn lach in te houden. In je steenkolen Duits uitleggen dat je karpervisser bent, dat je gaat voeren en dat het in krill gesoakte bollen zijn is niet zo eenvoudig! Uiteindelijk is alles toch in orde, en kan ik mijn weg vervolgen. In mijn binnenspiegel zie ik de agent nogmaals aan zijn handen ruiken en nu kan ik mijn lach niet meer onderdrukken! GUTENTAG!!

Love Carp.

Appreciate Nature.

Respect Each other.

 

Mark Rinsema