En daar sta je dan, je familie en vrienden uit te zwaaien. Voor een half jaar werken in het buitenland voor mijn werkgever. Afscheid nemen van de dingen die je een half jaar moet missen. Eenmaal aangekomen op de plek van bestemming is het allemaal wennen: andere temperaturen, andere mensen met wie je een half jaar in een kleine wereld leeft…

Helaas is er hier geen water waar ik mijn favoriete bezigheid kan beoefenen; vissen zit er het komende half jaar niet in. Hierdoor heb ik wel meer tijd om mij met andere dingen bezig te houden, zoals het editen van de verschillende filmpjes van de visavonturen met mijn maat. Als ik hier dan mee bezig ben besef ik wat een mooie tijd het is geweest en wat we allemaal hebben meegemaakt.

DSCI0072

Daarnaast mis ik ook de mensen die dichtbij mij staan: mijn vriendin, familie en vrienden. Ik ben vaak met mijn gedachten bij hen en denk aan de mooie momenten die we samen hebben gedeeld. En deze herinneringen houden mij hier op de been. Herinneringen geven je weer de kracht om op de moeilijke momenten door te zetten. Je hebt namelijk een doel, weer samen zijn met diegene met wie je deze mooie momenten hebt gemaakt.

Het maken van de filmpjes laat je de geweldige tijd opnieuw beleven. Samen bezig zijn met de voorbereidingen, de reis er naar toe, mooie verhalen vertellen en natuurlijk genieten van het viswater en al zijn schoonheden. Het aan de waterkant zijn is toch echt mijn ding, ik vind er de rust en geniet intens van het daar zijn. Soms alleen een andere keer samen met een van mijn vrienden. Elke keer weer creëer ik zo herinneringen waar ik later met veel plezier aan terugdenk.

Na vier maanden in een zandbak te hebben gezeten mocht ik voor twee weken met verlof naar Nederland. Allereerst ging ik een week met mijn vriendin op vakantie, dit was echt genieten. Toen ik terug kwam ging ik nog een avondje vissen met twee vrienden. Mijn vriendin had aangegeven dat ik maar lekker moest gaan want zij had die avond toch al wat voor zichzelf gepland en ze wist hoe graag ik even aan de waterkant wilde zijn. Het was allemaal geregeld en mijn vrienden zeiden dat ik enkel mijn hengels mee moest nemen. De rest zouden zij verzorgen en ik zou die avond vis gaan vangen, zo was de belofte.

Ik werd in de middag opgehaald door Mark, ik laadde mijn spullen in en we gingen eerst nog even bij de Faab langs. Hij heeft mij tijdens mijn verblijf hier voorzien van wat leuke pakketjes met karpermagazines en aanverwante artikelen. Het was goed elkaar weer even te zien. Hierna richting het voor mij onbekende water. Daar aangekomen was ik zeer verrast door de ligging en zeker ook door de schoonheid. Ik voelde een ware rust over me heen komen en genoot van de mooie natuur en alles er omheen. Maar, werd mij gezegd, daar was later tijd voor, nu eerst de hengel erin want ik moest karpers vangen. Johan was al aanwezig op de stek, na een zeer hartelijke begroeting werden de hengels in stelling gebracht en zaten we even later gezellig bij te kletsen, wat hadden we dit met zijn allen toch gemist. Door Mark en Johan werd gezegd dat alle hengels voor mij waren, ook al kwam er een beet op een van hun hengels dan mocht ik de vis drillen en richting het net dirigeren.

Al snel meldde de eerste vis zich en wat was het weer geweldig om de kromme hengel in mijn hand te houden. De krachtmeting met de vis aan de andere kant van de lijn deed de adrenaline weer door mijn bloed stromen, wat had ik dit gemist zeg! Behoedzaam liet ik de vis zijn spel spelen en bracht hem nadat de strijd was gestreden rustig richting het landingsnet. Een vreugdekreet weerklonk over het water en we waren alle drie blij, felicitaties van Mark en Johan, het was een voor hen onbekende vis en wat voor een. Een mooie spiegel van 16 kilo die blaakte van gezondheid. Het besef dat dit kameraadschap is en waar ik nu maar ook zeker op een later moment met veel plezier aan terugdenk. Dat je met een hobby samen zoiets kunt beleven is geweldig en ben hen dan ook zeer dankbaar voor deze avond. En niet alleen door het vangen van die vijf vissen maar meer door het samenzijn, de gesprekken en de interesse over wat er de afgelopen maanden is gebeurd en wat dit met ons deed.

Met elkaar aan de waterkant zijn, daar waar je dezelfde passie deelt en halve woorden soms genoeg zijn. Maar ook het kameraadschap, iets wat ik hier in het buitenland wel mis. Even bij elkaar op de koffie, thuis of bij het vissen. Met mijn vriendin op vakantie, samen eten met de familie, een avondje de door mij gemaakte films kijken met mijn vismaat. Allemaal momenten die mij deden beseffen dat ik daar thuis hoor.

En dat mis ik hier in het buitenland wel. Maar ik berust mij in de gedachte dat ik eigenlijk heel rijk ben omdat ik deze dingen mis en ze dus eigenlijk ook bezit, zoals de vele mensen die ik om mij heen heb en aan mij denken.

Herinneringen aan momenten en mensen waar ik intens van geniet. Ik mag blij zijn dat ik zoveel lieve mensen om mij heen heb. Soms neem je afscheid en moet je het doen met de herinneringen, maar die moet je dan wel hebben. Dus ga er lekker op uit, geniet van de mensen om je heen en pak die momenten. Want voor je het weet kan het er niet meer zijn en heb je enkel spijt en geen herinneringen.

DSCI0073

Remco van der Heijden schreef dit blogverhaal al twee winters terug, helemaal bovenaan dit stuk nog een parel die hij na zijn terugkomst wist te strikken. Ongetwijfeld tot op Carp Zwolle makker!