All posts in “Gallery”

Going ape: The 1968 Jack Hilton Redmire files

Earlier this week we posted a quite unusual find – tbh, most probably the sickest thing in our collection over at Monkey Climber – in a Facebook group for old school afishionado’s: the original 1968 lease document for Redmire Pool between Jack Hilton and the owners of the property. Truly unique and a proper piece of carp fishing history. The post quite literally went red hot in no time, but since not everyone can see posts in this group we thought of sharing some images with you over here.

1

2

Lots of people were curious as to how we came across this. The answer simply is ‘by eBay accident’. We think it was ten years ago when our editor couldn’t find his original copy of Quest for Carp, so we had a look on eBay uk searching for ‘Jack Hilton’. Couldn’t believe our eyes when we saw this listed for a couple of quid in the general Book section of eBay (not in the angling listings). Waited until the last seconds of the auction, put 50 quid on it and won it for 45 🙂 We’ve been offered a good month’s wage for it since, but will never leave the Monkey Climber HQ, sorry!

3

4

Note that Jack could lease the infamous syndicate for 500 quid back then, which must have been a lot of money in those days. For your interest, we did a Jack Hilton tribute for MC#5 couple of years ago, with this amazing cover by Stannart. Interviewed Jack’s son back then, truly inspiring stuff. This issue is long sold out though.

05

North Face Extreme

Well, guess you all know our Italian buddy, overall respected author and globetrotter Enrico Parmeggiani (in our minds we always pronounce it like some Italian speaking Brad Pitt in the legendary Inglourious Basterds, just kidding mate) and his tales of adventure and fortune, in the seeking of carp that is, from all over the Continent.

The big man recently embarked on a month long trip and has just let us know that he’s fulfilled one of his fondest dreams, catching carp from the northest of north, in the deepest of Finland. Here’s what he has to say about his encounters with Frodo and co:

“As promised here’s some pictures from my last trip to the extreme north of Europe, where I’ve been spending some nights in Finland challenging some of the most unknown and pristine carp you can find in Europe these days.

The outcome was far better than expected. I’ve been fishing three different lakes, but one in particular gave me some really good results with carp up to 17.8 kilos (read.: high 30lb fish). I know this may sound like a normal weight in Europe these days, but believe me in a country where lakes are solid frozen for 4-5 months a year this is a true specimen!! Moreover, the atmosphere up there was second to none. A feeling in the air, that nothing can compare to, you know.

No bivvy, no chair, no bedchair, nothing here, as most of the time you need to hike half an hour between swamp and forest. So I had to review my gear to travel as light as possible, sleeping on an air mattress in an ultralight trekking tent, a different way of doing it and not comfortable at all, but really worth the effort in the end! Some of you might know I am constantly travelling across the globe for my work at Prologic.

As product development is a big part of my role (sorry for the product plug here, but I am overexcited about these), this extreme trip was also the perfect opportunity to test our new SNZ bite alarms that will be available from September this year. They truly did what they needed to do in really the most demanding conditions, which makes me an extra happy chappy.”

Sounds like some proper MC adventure man, hopefully the full story will roll off our printers one day 🙂

Führerschein und Fahrzeugschein bitte!

Flarden uit een vissersgeest,

iets om over na te denken

 

Rustig tikt de slip. Zware bonken volgen op de top. De hengel gaat zo krom als een hoepel. Man, wat is het koud! De rillingen die over mijn rug lopen zijn evenwel absoluut niet van de kou. Nee, dit is pure adrenaline, het zijn déze momenten dat ik als ik karpervisser écht lééf…

De duizenden sterren die helder aan de hemel staan zijn de enige getuigen die zien dat ik op een verboden watertje mijn ding doe. Voor even sluit ik mijn ogen en geniet intens, wat hebben we toch een geweldige hobby! Een paar minuten later geeft een zwaarlijvige schub zich gewonnen, en ontwaak ik weer uit mijn roes. Een paar zelfontspannerplaatjes later mag de vis weer zwemmen. In al mijn enthousiasme wil ik de prachtige schub op FaceBook knallen, mijn vreugde delen met anderen, maar weet me ternauwernood – of was het nu ternauwerdood – in te houden. Nee, nu nog niet, Mark, wacht nou toch even! Die grassprietjes linksonder op de foto’s herkennen die echte IT-vissers toch meteen. Laat ze toch nog maar effe wegblijven.

Erg dat je tegenwoordig zo moet denke, niet, maar het is helaas wel keiharde karperrealiteit anno 2015! Claimen kun je niet, hoogstens in goed overleg voor een tijdje, maar beter maak je geen slapende honden wakker. Afromen en wegwezen, en er werd niet meer over gesproken.

Er is al veel geschreven over de invloed van de media en commercie op de karpervisserij. Deze schijnen tegenwoordig hand in hand te gaan en dat brengt voor- en nadelen met zich mee. Maar wat mij vooral zo opvalt, is dat in verschillende magazines – zonder namen te noemen – de commercie ook al in de artikelen de boventoon voert. Het merk beetmelder dat het uitschreeuwt, of de geweldig sterke haak van nu eens het merk X dan weer Y of Z waarin o-zoveel-vertrouwen is, of je geacht wordt dat te hebben. En dergelijke voorbeelden kan ik eindeloos blijven opnoemen. Met naam en toenaam, desnoods met de paginanummers erbij, maar laat ik hier vooral beleefd blijven. Ben ik dan de enige die zich hieraan mateloos erger? En die zo benieuwd is naar het échte verhaal achter de vangsten. Het bloed, het zweet en misschien ook wel de tranen? Of ben ik dan gewoon een ouderwetse romanticus? Het oude, het mystieke, de spanning en de ontknoping. Ik snap dat er in de bladen van tegenwoordig reclame moet worden gemaakt, maar alsjeblief, kan dit niet gewoon op aparte pagina’s tussen de verhalen door?

Iedereen beleeft zijn visserij op zijn manier, en dat heb ik ook maar te respecteren. De een zit twee weken achtereen aan een betaalwater de ene veertiger na de andere binnen te harken, zonder dat het zijn waarde verliest. Voor mij is een bak dan weer de ultieme beloning aan het einde van een lange reis vol moeite. Iets waar je later nog met trots op terug kunt kijken. Maar ook dat is persoonlijk! En gelukkig zijn we niet allemaal hetzelfde, dat houdt het interessant. Wat je ook doet, als je er maar plezier in hebt! Zo laat ik me nog altijd leiden door dat kleine jochie van vroeger dat op jacht ging naar karpers met een telescoophengel, het pennetje en een potje maïs!

En zo geniet ik van de kleine dingetjes. Vaak zijn het niet eens vangsten, maar wel een leuk verhaal, een grappige belevenis, iets dat je je hele leven lang bijblijft. Zonder dat daar merken of namen hoeven bij gesleurd te worden. Toch? Net zoals deze korte anekdote van dit voorjaar die ik jullie wil meegeven. Op een frisse dag in maart besluit ik een watertje bij mij in de buurt lichtjes te bevoeren. Eerst nog effe snel in Duitsland tanken, ik woon per slot van rekening aan de grens!

De zo rustige grensovergang waar normaliter geen hol te beleven is, blijkt nu een redelijk grootschalige controle post te staan. “Führerschein und Fahrzeugschein bitte!“, vraagt een van de Duitse agenten mij op een norse manier. Nadat blijkt dat ik in orde ben met de papieren, wil diezelfde agent ook een kijkje nemen in de kofferbak, waar op dat moment nog mijn complete karperuitrustig in ligt. Nadat de man mijn complete vistas op de kop heeft gezet, en zelfs mijn onthaakmat heeft gechecked, wil hij als laatste controle toch nog even in de goed afgesloten emmer kijken. De emmer bevat in krill gesoakte bollen, ik kan een kleine glimlach reeds niet onderdrukken.

Wanneer de Duitse agent de emmer opent is hij duidelijk zichtbaar onder de indruk van de bedwelmende lucht van de krill. En als hij ook nog eens met zijn blote pollen een van de bolletjes oppakt moet ik echt mijn best te doen om mijn lach in te houden. In je steenkolen Duits uitleggen dat je karpervisser bent, dat je gaat voeren en dat het in krill gesoakte bollen zijn is niet zo eenvoudig! Uiteindelijk is alles toch in orde, en kan ik mijn weg vervolgen. In mijn binnenspiegel zie ik de agent nogmaals aan zijn handen ruiken en nu kan ik mijn lach niet meer onderdrukken! GUTENTAG!!

Love Carp.

Appreciate Nature.

Respect Each other.

 

Mark Rinsema

A Frenchie in Ostend pt. II: Watching, waiting

I have now lived in Belgium for 30 days and have spent almost the same amounts of nights on its banks. As I continue to discover this lovely country and its very diverse fishing spots. I am constantly looking for new windows of opportunity, new experiences and of course new captures. These past two weeks have been characterised by new discoveries, encounters and friendships.

Before I arrived in the low land of the North I got in contact with Matt, who like myself is an avid Alliancepêche member. We had exchanged texts messages prior to this a couple of times, but nothing more. My stay in Belgium gave us the perfect opportunity to meet up. After a couple of phone calls all was planned to spend two days and one night on a totally non typical Belgian venue. The high cliffs and the surprisingly clear water made me think I was actually back in France! Matt and I share the same spirit and passion for angling, the same will to understand and above all the same desire for forbidden fruits, which is somehow the sole refuge for anglers who want to fish in peace these days. After spending the whole afternoon in search of carp and the most adequate swim for the night, we found a shallow area in front of one of the cliffs where several groups of fish had been hanging around and occasionally feeding. A rod each, a compact bait boat and a couple of beers was what we needed. By early morning we both managed four carp each so our approach had worked and we were more than happy to have shared the moment.

After this session I tried a couple of nights here and there, mostly on nearby venues, with nothing to report unfortunately. The fish were right in the middle of spawning so it seemed and their interest in feeding was zero. So I decided to take vengeance on a local canal where I had prebaited quite a few of times, it was a good bet as now I had already had a few good nights on there with an average of 4/5 fish per night. The carp had already spawned on the canal and they were massively shiting bait out onto my unhooking mat, always a good sign!

Next I returned to the smallish canal where any industry is now non existent. It felt good there and the stock of fish had a lot of my interest. They are all character fish in terms of scaling, colours, age and morphology. I spent two nights in a particular area, but in vain. Nothing had been welcomed into my landing net, except for a couple of nuisance fish. Despite the sunny weather and the many hours spent walking its banks I could not find any sign of fish. I ended up neglecting an area which I didn’t have any interest in… my bad. Once back home, I ended up returning straight back to the canal as Wim, the owner of the house where I am staying, suggested we went for a walk. We started walking along the stretch I had avoided earlier that day and no less than a few minutes later we stumbled into several groups of carp, left and right. No need nor time for doubt this time and we both started prebaiting this holding area before returning home. It was very hot that day, we waited till 7.30pm and headed back to the canal. No less than ten minutes later Wim had already welcomed a magnificent black common, a fish to die for! On my side it was calm throughout the night, but when the sun started to rise… a double take! I now had this amazingly scaled mirror in my net and a typical younger fish of the canal with its typical canal shape. The following night I returned with Gio this time and the same thing happened in the morning. Another two carp graced my unhooking mat, one being a very old fish at just over 15 kilos.

The adventure continues and a new update will follow in two weeks time, hopefully with a couple more nice fish to share with you…

———

Cela fait maintenant trente jours que je vie en Belgique et presque autant de nuits que je suis au bord de l’eau. Je continue d’explorer le pays et ces divers lieux de pêche, à la recherche permanente de nouvelles captures et de nouvelles ambiances. Ces deux dernières semaines ont étaient rythmé entre découverte, rencontre et amitié, je vais tenter de retransmettre tout cela à travers ces quelques lignes…

Avant d’arriver au plat-pays, j’avais contacté Matt qui comme moi fait partie d’Alliancepêche. Nous avions eu l’occasion d’échanger quelques messages mais rien de plus, mon séjour ici fut donc l’occasion de le rencontrer. Après quelques coups de téléphones, tout est planifié, nous partons pour deux jours et une nuit sur un lac belge pour le moins atypique. Des falaises et une eau d’une clarté surprenante, j’ai l’impression d’être en France ! Nous partageons le même esprit vis-à-vis de cette passion, la même volonté de compréhension et surtout la même attirance pour les interdits étant donné que c’est aujourd’hui un des seuls recours pour pêcher tranquillement… Nous passons l’après-midi à chercher les carpes et la zone la plus propice pour la nuit, visiblement c’est un plateau en pied de falaise ou plusieurs groupes de poissons se succèdent et ne cessent de s’alimenter. Une canne chacun, un petit bait-boat et quelques bières sont les composants de notre logistique. Au petit matin nous totaliserons 4 poissons chacun, notre approche semble avoir fonctionné et nous sommes combler par ce moment de partage.

Après cette pêche, j’ai tenté quelques nuits par ci par là en eaux closes mais rien à déclarer, la période de fraye semble bien installée et les poissons ralentissent considérablement leur rythme d’alimentation. Je décide donc d’aller me venger sur le canal local ou j’ai effectué quelques pré-amorçages, et ce fut une bonne chose puisque j’aurai la chance de faire plusieurs nuits avec à chaque fois 4/5 poissons à la clé. La fraie est terminé ici et les carpes rejettent mes bouillettes en quantité sur le tapis, c’est bon signe…

Ensuite, je suis retourné sur ce petit canal ou les usines sont inexistantes. Je m’y sens bien et le stock m’intéresse puisqu’il est composé de poissons particuliers que ce soit au niveau de l’écaillage, de la couleur et de la morphologie. Je passerai deux nuits sur une zone, en vain rien n’a effleuré mon épuisette si ce n’est quelques poissons blancs. Malgré le soleil et les heures passé à chercher les carpes sur les bordures, je ne trouve rien, à tort, je délaisse une zone du canal qui ne me semble pas intéressante… A peine rentré à la maison, me voilà reparti en direction de celui-ci puisque Wim me propose d’aller s’y balader. Nous marchons le long de la berge sur la partie que j’avais délaissée, et après seulement quelques minutes, nous apercevons des groupes de carpes à droite à gauche. Inutile de les contempler plus longtemps, nous pré-amorçons la zone où elles se tiennent et nous rentrons. Il fait vraiment chaud, nous attendons donc 19h30 pour partir les traquer. Wim réalise un run après une dizaine de minutes de pêche, c’est une commune superbe avec une couleur sombre qui laisse rêveur ! De mon cotés c’est le calme plat durant toute la nuit, en revanche au lever du soleil j’enregistre un run sur chaque canne, j’ai alors au fond de mon épuisette une belle miroir écaillé et une miroir plus jeune mais avec une morphologie typique de ce canal. Le lendemain, je repêcherai cette zone mais cette fois-ci avec Gio, verdict, même scénario le matin, deux carpes viennent s’échouer sur mon tapis de réception dont une commune de la quinzaine que je pense avoir aperçu la veille.

L’aventure continue, et un petit recap sera de nouveau disponible d’ici deux semaines, avec je l’espère quelques belles photos de carpes…   #LoveYoung #iKnowYou #LewisTheHomo #DrinkBeerWithTerryHearn

Lucas

 

 

 

A Frenchie in Ostend pt. I: Explore

It’s been fifteen days since I first opened my eyes in the all but scruffy Belgian town of Lichtervelde, where I am enjoying Wim and Sarah’s hospitality. I will be staying here for months, as an intern for Monkey Climber magazine which is located further down in Ostend, at approximately 150 metres from the beach. I am discovering a whole new country and, above all, a whole new kind of carp fishing. Quite contrary to what I am used to really. In this blog I will do my very best to give you an update every week or two on my encounters with old Belgian carp living in its jawbreaking canal systems and other nearby waters.

In France, the majority of my angling takes place on the river and inland seas, 100% public places by the way. I always try to seek for the most savage places, often with very low or even non existent angling pressure. I simply love the feeling of being on my own and fishing for carp which have no names nor battle wounds. What a rude awakening that was when I first saw miles and miles of canals, often filled with anglers on its banks and carp that are constantly trying to avoid your rigs and baits. The atmosphere is so different but still I like to discover new places and there’s a real challenge to be had over here!

Probably the hardest thing for me was scaling my rigs down. Out with the faithfully n°1 to n°4 hooks and my trusty Varivas 50lbs shockleaders, in with the new miniature stuff. Once that had been sorted out, Gio showed me not only how he usually tackles the different types of canals, but also how the others do and how you can make a difference. Now the adventure could really begin!

The first nights were spent on a local canal where I generally fished on my newly prebaited swims. Unfortunately, I lost my only bite on a hookpull only inches off the landing net. The first weekend Gio and myself left for a really big canal at the other side of the country. This time we used a Zodiac and somehow it felt more like home, finding and fishing spots like I am used to. I was lucky to find two interesting spots and no sooner than dropping my rigs and returning to the bank, I had a double run! Finally there it is, my first Belgian carp in the net. In the end I managed three carp including two nice mirrors on this first weekend outing.

A new week lays ahead and this time I am more determined than ever to tempt some of the local canal carp. I then prebaited a few new interesting areas and I planned to fish them, nights only, in between my day time work for Monkey Climber. It seems the couple of kilos of bait I invested paid off big time, as this time the carp were feeding with big confidence resulting in no less than eight takes on my first night back, another three on the second one

Moreover, the carp are just awesome. Very strong and dark coloured. During one of these nights, however, I did manage one common quite contrary to that norm, totally pale and its head very peculiarly shaped, which makes it quite recognisable as well. Upon taking pictures, Gio recognises it immediately – he had it twice as well – the last time being over ten years ago at exactly the same weight!

By the middle of the week I felt like discovering a totally different canal nearby, one with a total different look. Its big reedbeds and brick houses replacing the factories and industry I was getting used to now. My first night on there was sterile, but countless hours of observing allowed me to see what I needed to see. Hence on the second night I could place both rods on tiny gravel and sand spots close to the opposite bank which had definitely been cleared out by the carp. Around midnight I was rewarded with my first carp from this new venue. Not the biggest to say the least, but a carp with really awesome colours.

At the end of the next week I planned to go back, but this time my approach would be totally different but still allowing me to carefully place my rods in the open gaps. Not long after sorting out my first rod, my buzzer goes into meldown and in total panic I start combatting a rather generous common. Making me really happy and feeling confident for the rest of the night, but unfortunately there’s nothing else to wake me up, except for small groups of carp starting to spawn. I decide to leave their little party and leave them to it. For now.

So I am now spending nearly all my nights on the bank, working the days on a rather special project. More information on that will follow soon.

———

Voilà maintenant 15 jours que je suis arrivé en Belgique, et presque autant de jours passés au bord de l’eau. Je découvre donc un nouveau pays mais surtout une nouvelle pêche, vraiment différente de celle que j’ai l’habitude de pratiquer. Je vais essayer de retranscrire et partager via ce blog, toutes les deux semaines, mes diverses pêches en canal et en eaux closes.

En France, je pêche majoritairement les rivières et les grands lacs, uniquement du domaine public. J’essaye de toujours fréquenter des lieux sauvages ou la pression de pêche est faible voir quasi inexistante. J’aime me retrouver seul et traquer les poissons qui n’ont ni cicatrices, ni noms. C’est donc un véritable dépaysement qui a opéré dès mon arrivé car je me suis retrouvé face à des canaux, à des carpistes alignés sur les berges et des poissons qui ont l’habitude de voir défiler des bouillettes et des montages au quotidien. L’ambiance est différente mais j’adore découvrir de nouvelles eaux et c’est un véritable challenge qui s’offre à moi.

La chose la plus dure pour moi à était de miniaturiser mes montages pour troquer mes hameçons n°1 contre des n°4 et délaisser mon Varivas de 50lbs. Une fois cette chose faite, Gio m’a fait un topo sur la manière dont il a l’habitude d’aborder les canaux et dont les autres carpistes les abordent. L’aventure peut enfin commencer !

Les premiers jours, je tente plusieurs nuits sur le canal local ou j’ai pêché sur des amorçages réalisés au préalable. Malheureusement mon premier run se soldera par une décroche à moins d’un mètre de l’épuisette. Le weekend nous partons avec Gio à quelques heures d’ici sur un canal de gabarit plus important où la navigation est intense. Cette fois-ci le zodiac sera de la partie et j’ai l’impression de retrouver mes repères, les types de spots s’apparentent plus à ce dont j’ai l’habitude de pêcher. Après avoir trouvé deux zones qui me semblait intéressantes, j’y dépose mes montages et c’est seulement après quelques minutes que j’enregistre un double run. Je tiens enfin mon premier poisson. Durant cette courte session je totaliserai trois poissons dont deux miroirs.

Une nouvelle semaine s’entame, cette fois-ci je suis déterminé pour en découdre avec les carpes du canal local ! Je pré amorce donc de nouvelles zones et j’y pêche uniquement la nuit. Les quelques kilos de bouillettes déversées semble avoir fait l’affaire pour mettre en confiance les poissons, je ferai une première nuit avec 8 run puis une seconde avec 3 run.

Les poissons sont vraiment combatifs, et ils ont une couleur sombre qui est superbe. Durant ces nuits, je prendrai une commune un peu différente des autres, elle est blanchâtre et sa tête à une forme assez particulière qui la rend facilement reconnaissable. Gio m’informe qu’il connaît ce poisson, il l’a pris au même poids il y a plus de dix ans !

A partir du milieu de la semaine, j’ai eu envie de découvrir un autre type de canal, avec un paysage différent, ou les roselières et les maisons en briques remplacent les usines. Ma première nuit fut stérile, mais plusieurs heures d’observations m’ont permis de voir des éléments intéressants. La seconde nuit, je déposerai mes montages sur des taches qui ont clairement étaient réalisés par des poissons en extrême bordure et je prendrai en plein milieu de la nuit ma première carpe sur cette eau. Certes pas des plus grosses, mais un vieux poisson avec des couleurs vraiment sympa.

Le lendemain en fin de journée, je décide de retourner pêcher ce canal. Cette fois-ci je l’aborderai de manière différente mais toujours avec une pêche à vue en bordure. Peu après avoir déposé ma première canne, mon détecteur s’emballe et je cours pour ferrer une commune aux proportions généreuses. Je suis vraiment heureux et confiant pour le reste de la nuit. Malheureusement rien ne me réveillera, hormis au petit matin les groupes de poissons entrain de frayer. Je comprends mieux la situation et je décide de partir pour les laisser tranquille.

Je passe donc mes nuits à la pêche et mes journées à travailler sur un projet un peu spécial sur lequel nous communiquerons plus tard.

Désormais il me reste de nouvelles eaux à découvrir et quelques objectifs à remplir… J’espère pouvoir les retranscrire ici de la meilleure manière qu’il soit.

Lucas

A Tail of Friendship

Well, friendship is everything, right? When we saw this absolutely banging mat shot by Adam Snowden last week, we simply wanted to run a nice mini series of pics on the capture here. So we kindly asked Adam who agreed to it and told us the following.

The few days I spent at Croft Pool were some of the most enjoyable I’ve ever had. The venue is a stalking angler’s paradise and if you enjoy getting up close and personal with your quarry like I do then I can’t think of a better place to spend your time. After lots of frustration and watching a smaller fish eject my hookbait, a few tweaks paid off when this old warrior came along the margin, slowly gliding through the overhanging branches and lily pads. I’d flicked a few broken freebies around the area and we watched with an incredible sense of anticipation as one by one they were taken. We held our breath as a large mirror moved closer to my hookbait, no more than a couple of feet from the bank. Closer and closer, shaking inside. The fish dropped on my hookbait, devouring my trimmed down wafter and tiny bag of boilie crumb in one go. Slowly righting itself, the fish didn’t panic or bolt, the drop off inline had done its job and the clutch on the SS2600 ticked so sweetly as the fish headed calmly towards the nearby snags. Grabbing the rod we both jumped in and a short hectic battle ensued beneath the rod tip. The fish went for the snags using all its power but thankfully I kept it moving, although all the comotion had clouded the water badly and knowing exactly where it was while ducking and diving amongst the branches was difficult. At first glance Dave expertly netted the fish and we both let out an emotive shout.

It had been the most intense few moments of my fishing life and an overwhelming feeling of elation buzzed through me. We knew it was big and we knew it was special, but we didn’t know exactly what we had and I was in no fit state to deal with the fish just yet. Dave waded back over to his swim with the fish safely laying in the net and I made my way back round on foot. I was absolutely drenched as I’d jumped in fully clothed but my squelching feet and sodden clothes just added to the moment. By the time I arrived at Dave’s swim the fish was resting in the sling and I took a few moments to have a brew and gather my thoughts. We sorted the mat and camera, made sure everything was ready and then it was time to truly appreciate my prize. Together we lifted the sling from the margin and placed it on the mat. Once the sling was open we were both rendered speechless, this was exactly what we had hoped for in the build up to the session. All the planning, talking and preperation lay before us, personified in the form of one of Oxfordshire’s finest old carp, an incredible fish known as The Classic Mirror. I think anyone who appreciates carp in the way I do can see exactly why. I proudly held the fish as Dave clicked away with the camera and it just seemed right to don the chesties for a few final water shots before releasing the fish and watching it slip back into the depths. I can’t thank Dave enough for all his help, I would never have caught this one without him, or certainly never have got it in the net at least. It made the capture even sweeter sharing it with you mate. Thank you so much for everything you did. I guess that’s just what proper fishing mates do. I also owe a big thank you to venue owner Nick Bassett and his lovely wife Michelle for inviting us down and making us so welcome. You have a very special place indeed guys. I’ll see you again soon!

If you’re interested in finding out more about the venue, which has been an exclusive syndicate for many years but opens its doors to all in June, check out their page www.facebook.com/croftpool

Adam

Stille getuige

Avontuur waar ik van droomde, eindelijk tot stand gekomen
Mijn triomf omarmd langs water en wilgenbomen

De weg ernaartoe is hard, misschien onverhard met hobbels, kuilen ook
ergens daar in het Zuiden is waar mijn geluk opdook

Zwoele zomernachten nooit te lang, tussen mijn oren een continu meerstemmig gezang
van koren in het Franse land, voor mij dit keer geen vinger maar de hele hand

Ongelooflijk succes veroorzaakt door waanzinnige drang
komende nacht weer weinig slaap ben ik bang

Ik neem jullie mee in een succesverhaal dat ik niet achter wil houden. Een dat het waard is om te delen, en een dat mede vissers aanspoort hetzelfde te willen beleven. Naar mijn mening het échte vissen, en échte beleving. Échte voldoening halen uit iets waar écht voor gewerkt moet worden. Ik zeg niet graag wat goed of slecht is, betaalwater ja of nee… eenieder is daar vrij in. Maar ik weet wel waar ik mijn plezier uit haal. En dat is het opzoeken van die essentie waar het vissen in mijn ogen echt om draait. Beleving, passie, vriendschap en avontuur. Lees en leef mee.

Ik vlucht als visser van de dagelijkse sleur en hervat een avontuur dat in mijn hoofd nooit is beëindigd. De eeuwig durende jacht naar zij die de onderwaterwereld sieren houdt me staande. Ook al zit ik niet achter mijn hengels, vaak in gedachten wel. Peinzend over te kraken wateren. Zelfs de werking van een bepaalde rig kan me uren zoet houden. Tsja, als je serieus op karper vist krijg je op jonge leeftijd al rimpels op je voorhoofd!

Het uur heeft geslagen dat ik het denkwerk spreekwoordelijk kan laten varen, in mijn zwaar beladen stationwagen kan stappen en zijn neus zuidwaarts mag sturen. Altijd rijd ik s ’nachts als ik naar het buitenland ga, heerlijk zo rustig. Mijn reis verloopt voorspoedig en voor ik het weet snuif ik de Franse buitenlucht op. Ik arriveer erg vroeg op de plaats van bestemming, een uur of drie in de nacht zal het geweest zijn. Het is pikkedonker als ik naar de oevers van een plas loop om wat bij te komen van de reis en om gewoon heerlijk te luisteren naar geluiden van nachtbrakers uit het Franse dierenrijk. Er valt een enorme last van mijn schouders, ik kan zoveel rust en energie halen uit dit soort momenten! In de verte een doffe dubbele klap op het water, een egel scharrelt wat tussen de bladeren en een kerkuil jaagt langs de oever, sierlijk in zijn witte verenkleed en mij doen denken aan een spook. Witte schim in de lucht en zo geruisloos, een opportunist net als ik!

Langzaam wordt het licht en ik vervolg mijn reis. Enkele kilometers verderop bevindt zich het eerste stuk rivier wat mijn aandacht heeft. De eerste dag voelt als een soort dag van bevrijding. Niet dat ik een slecht leven heb, maar het verlangen naar dit soort avonturen stijgt me soms boven het hoofd uit. Die ochtend een ontmoeting met een hermelijn, jagend in het hoge gras met van die hoge sprongen! Pff, prachtig! Met een vouwfiets leg ik wat kilometers af langs dit riviertje en in de dikke mist hoor ik in de verte een vis springen. Ik zet wat beenkracht bij en als ik dichterbij ben komt ie er weer uit. Omkeren, spullen halen. Die avond gaat de kop eraf en vang ik snel achter elkaar vier vissen. Niet groot, wel mooi!

Vanaf dag twee gaat het hard. Ik zit helemaal in mijn ritme en gedisciplineerd room ik stek voor stek af. Elke move die ik maak is zorgvuldig uitgedacht. Als een stoomtrein kom ik op gang, rokend en gierend cross ik. Kedeng, kedeng, over mijn spoor! Kilometervreter, niks houdt mij meer tegen! Totdat daar een tegenligger mij in de ankers dwingt… Ineens is er angst, trillende benen zo lang al niet meer gehad. Ik weet dat het menens is, ze beukt al minuten lang onder de top. Pikt de lijn op van mijn andere hengel en de delkim gaat af. Minuten lijken uren te duren en ik slaag er niet in om de vis van de andere lijn te ontdoen. Dan weet ik haar toch mijn net in te dirigeren en dan is er enkel nog euforie. Even kijk ik naar het unster dat naast mijn onthaakmat ligt. ‘Nehhh, het voegt helemaal niks toe!,’ denk ik bij mezelf. Die nacht zal ik niet snel vergeten, ik ving elf vissen binnen tien uur tijd. Het is me gelukt om de situatie echt te optimaliseren en zoveel mogelijk uit elke nacht te halen. Ik ben op dat moment gewoon trots, gelukkig en helemaal in mijn element. En dat is soms alles wat er nodig is in mijn leven, gek misschien? Het vangen van een paar van die vette vissen…midden in de nacht ergens ver van huis. Voor ons niet gek voor sommige wel, gelukkig trek ik me daar niks van aan!

Ergens in de tweede week arriveert mijn goede vriend en topvisser Daniel Jawadnya. Als er iemand is van wie ik veel geleerd heb in korte tijd is het wel van hem. Daniel is een ras visser, zo ken ik er maar weinig. Bovendien durf ik te zeggen dat we wat vissen betreft elkaar zeer goed kunnen vinden en we een bepaalde visie delen. Samen bevissen we voor een aantal dagen een plas en we knokken voor een aanbeet, de plas geeft op dat moment niet zomaar haar prijzen weg. Uiteindelijk vangen we een vis. Ik durf te zeggen dat we op dat moment zeer goed hebben zitten vissen daar en samen hebben we echt naar die aanbeet toe gewerkt, ik vind het mooi om te zien hoe ook Daniel zeer tevreden was met deze vangst en in mijn ogen zit hier nou de essentie in van waar dat vissen nou allemaal om draait. We denken na en praten constant over onze volgende zet en elke optie wordt overwogen. Samen komen we tot conclusies en ontdekkingen die ons uiteindelijk de vierde dag een vis oplevert. Het is dat we die dag ook weg moesten, ik ben er namelijk vrij zeker van dat als we langer hadden gezeten we nog wat meer hadden kunnen vangen. Maar het geeft niet. We hebben een geweldige tijd. We zijn gewoon aan het vissen! Ouwehoeren over het dagelijkse leven en bovenal lachen en genieten! Ik kan me goed herinneren dat we het met elkaar eens waren toen een van ons zei: ‘Naarmate ik ouder wordt begin ik dit soort momenten steeds meer te waarderen’ nu zijn wij nog niet echt oud…! Toch? Maar dat besef is er wel, en nogmaals. Dat is waar dat vissen om draait, althans in mijn ogen! En voor alle kilojagers out there, blijf vooral doen wat je leuk vindt. Maar staar je nou niet blind op die kilo’s en of die vis wel of niet op de cover zal komen, en hoeveel likes zal krijgenn… Misschien levert het zelfs wel een nieuwe sponsor op! Heb het besef dat er meer is dan kilo’s en duizendhonderdtweeëntwintig likes op FB. En ja, ik vis ook graag op wateren waar monsters zwemmen. Maar de weg ernaartoe, het avontuur, vriendschap en beleving zal voor mij altijd zwaarder wegen dan de zwaarste karper in de hele wereld. Helaas is dat nou net iets wat veel vissers uit het oog verliezen en dat is gewoon zonde! Vandaar dat ik het even aanhaal.

Als mooie afsluiter van deze dagen eten we nog even onze buikjes rond bij de Mc Donalds. Daar neem ik afscheid van Daniel, wens hem een goede reis en bedank hem vooral voor de lol die we hebben gehad! Ik vervolg mijn reis ook weer alleen, voor mij is de koek nog verre van op. Ik heb nog wat stekken af te romen en ik ben van plan om nog even flink uit te halen voordat ik wegga! De eerst volgende nacht verloopt ronduit bizar. Ik vang een aantal vissen door de nacht heen, wat nog niet zo bijzonder is. Totdat de klok 4u slaat. Ik krijg een aanbeet op rechts en de dril verloopt prima, wat wel opvalt is dat de vis onder de top enorm sterk is maar ik verwacht geen monster. Als de vis voor het eerst boven komt ben ik verbijsterd. Niet door zijn proporties maar door zijn schoonheid. Een halve rijen om verliefd op te worden! Ik moet en zal deze vis landen, en dan gebeurd er natuurlijk weer iets geks! BOEMMMMM!!!! Uit het niets een oorverdovende onweersdreun vlak achter me, sloeg volgens mij in het maïsveld.Het was wel bewolkt en vrij warm maar onweer had ik helemaal niet verwacht. De klap was erg dichtbij en ik begin hem nu een beetje te knijpen. De dril duurt me veel te lang en geforceerd met mijn hengeltop naar beneden wijzend probeer ik de vis in mijn net te dirigeren, maar hij weet maar niet van ophouden. Eindelijk komt de oogverblindend mooie vis boven, ik schuif het net eronder en hijs hem snel in de mat. Pfffff.

Enkele nachten later volgt weer een bijzonder moment. Dit keer geen onweer. Geen gekke dingen! Gewoon een brute dril van een bak van een schubkarper. Een woesteling, echte wilde bak zoals bakken bedoeld zijn. Midden in de nacht draait ze minuten lang onder de top van mijn 2.25lbs hengel, en uithalen hé. Dertig-veertig meter zonder pardon van de spoel. Een waar gevecht tussen visser en vis, dit soort momenten zijn de pijlers in mijn bestaan. Een ware adrenalinekick giert door mijn lijf! Helemaal alleen en pikkedonker, aan de andere kant van de lijn een woeste vis. Kwaad omdat ik haar te slim af ben! En dan ligt ze in mijn mat. Uitgeteld is zij, en ik ook. Wat ben je lang en breed. En je schubben… zo perfect. Gewicht? Onbekend. En dan sta ik daar, alleen. Onder ontelbaar veel sterren. Dit keer geen kreet over het water, ik houd me in. Het is goed zo, alles klopt en de cirkel is weer rond. Ik zwijg en geniet. Een stille getuige, dat ben ik.

Volg je dromen, ze weten de weg!

Peter van der Pol

Verzonken

Het water ligt er prachtig bij. Of het technisch ook mooi visweer is moet nog blijken, maar er staat geen zuchtje wind vanavond en de temperatuur is precies goed om zonder trui buiten te zijn. Elke boilie die het water raakt veroorzaakt een kringel die je eindeloos kunt volgen tot aan de oever. De haast van de dag ben ik vergeten en bijna therapeutisch volg ik de golfjes tot ze afketsen op de verschillende obstakels aan de waterlijn. Op twee plekjes onder de kant is de dagelijkse hoeveelheid aas weer gedropt en ik besluit iets langer te blijven dan normaal. Ik heb geen hengels bij me maar dat geeft niet want ik zit hier prima. Thuis ligt een dikke stapel studieboeken me toch maar verwachtingsvol aan te kijken. Hier heb ik even niks behalve de prachtige natuur en enkele hoopvolle sessies in het vooruitzicht. Mijmeren over het bestand dat er zou kunnen zwemmen, de moeilijkheidsgraad en eventuele concurrentie. Tot nu toe heb ik geen andere vissers gezien en ik ga er vanuit dat ik ook morgen niemand tegen ga komen. Dan is het eindelijk zo ver, de sessie op het nieuwe water. Het moet, het zal en het gaat lukken! Misschien niet zonder slag of stoot, maar ik ga er alles aan doen om dit avontuur tot een succes te maken. Al moet ik…

“schat, waar denk je aan? Je lacht!” Mijn vriendin ligt naast me en kijkt me met twee verliefde ogen aan. Ze verwacht waarschijnlijk een antwoord dat ik aan haar dacht of over hoe leuk we samen zijn maar ik moet haar teleurstellen: “Karpers. Véél karpers!”

Ik kijk op de wekker en zie dat het 6u54 is dus over 6 minuten gaat de wekker. Ze krijgt een kus, mijn benen vliegen over de rand van het bed en amper 15 minuten later sta ik aan de andere kant van de deur.

Yes, vissen!

Tijmen van der Sande