All posts in “Carp Poetry”

Zoete Parels, het spraakmakende underground boek dat gewoonweg niét te koop is!

Zogeheten broodschrijvers – tip voor Van Dale’s Woord van het Jaar – zijn schering en inslag in de hengelsport, en al helemaal in de karpervisserij. Scruffy kerels en gure typetjes als deze, die schrijven voor een hoger doel zoals daar zijn hun portefeuille, hun sponzen of hun ego, zijn gelukkig niet aan Monkey Climber magazine besteed. Never was, and never will be! In die zin was het haast onvermijdelijk dat onze paden vroeg zouden kruisen met Wijnand van Hemert, een gozer die helemaal het tegenovergestelde is van het voorheen geschetste miskleunen, één van onze generatie (middertiger) die zomaar uit de UK scène rond Hearn, Helleur, Sharp & Co geplukt zou kunnen zijn. En zijn karpers al helemaal… Wijnand publiceerde in het verleden al eens in ons blad, en uit het niets heeft deze beste man nu een boek klaar, Zoete Parels geheten. Gewoon omdat ie daar zin in had. Nothing more nothing less. Onze redactie is één van de weinige gelukkigen die een exemplaar van Wijnands zeemzoete opus kon bemachtigen, en of we daar een beetje trots op zijn… Compleet in het verlengde van de gesmaakte DIY serie in ons magazine zelf, voelden we de nieuwbakken auteur voor deze blog even aan de tand over zijn debuut. Of hoe Do It Yourself voor ‘m zuiver Do It For Yourself betekent…

 

Broeder, voor wie een cool blad als het onze niet leest, noch actief is op Instagram: explain, wie is Wijnand van Hemert?

“Ik ben dus WvH. De 34-jarige man van Laura en vader van drie dochters Lieke, Evie en Mendie. In het dagelijks leven werk ik vier dagen per week als, tja, wat zal ik zeggen; tegelzetter, stukadoor, timmerman en loodgieter bij een aannemer. En één dag in de week heb ik een papadag wat me uitermate goed bevalt. En ja, ik doe ook weleens wat aan m’n hobby. Ik heb een bijzonder fijne vrouw waar ik een hele goede afspraak mee heb. Elke vrijdagnacht is voor het vissen en op zaterdag ben ik zo rond het middaguur weer thuis om dan de tijd met het gezin verder in te vullen.”

Het bewuste stuk in MC#11.

Sounds like a deal! Een goede twee jaar terug publiceerden we in MC#11 een artikel van jouw hand met als titel ‘Hoofdstuk 21’. De oplettende lezer zal net zoals ons de link met 21 blanknachten gelegd hebben, maar de aap kwam recent uit de mouw: niets is minder waar. Leg eens uit: waarover ging dat stuk en vanwaar die titel dan?

“Dat artikel had inderdaad een bijzondere titel. Het was zoals jij weet niet de bedoeling, maar dat artikel stond onder die naam op mijn harde schijf. Dat had ook een reden natuurlijk… Ik had zoals sommige wel weten een serie artikelen voor het KSN-blad geschreven en die artikelen stonden ook op die hard drive. Plots kwam ik op het idee om die artikelen te bundelen in een boekvorm zodat ik alles bij elkaar zou hebben in een eigen boek. En ja, er rolden eigenlijk nog meer hoofdstukken uit de pen waardoor ik op bijna dertig hoofdstukken zat op een gegeven moment. Dus daarom heette het artikel in MC ook ‘Hoofdstuk 21 Bazil’ verwijzend naar de jacht op dit stokoud monument.”

En dat idee, het boek waar je van was beginnen dromen, dat is nu af?

“Je zal je waarschijnlijk afvragen waar ik de tijd vandaan haal.  Tja, als vader ben je ‘s avonds nog wel eens thuis als de vrouw weg is, of wanneer ze met haar eigen hobby bezig is. Zodoende kon ik rustig het project in elkaar fietsen. Alleen heb ik wat hoofdstukken weggelaten en zodoende kwam ik dus uit op een boek met vijfentwintig hoofdstukken verdeeld over 271 pagina’s.”

En waar mag die lijvige debuutbundel te koop zijn?

“Nou, eigenlijk nergens meer;-)”

Wow, het is niet te koop!? Moet je onze lezers en volgers even uitleggen! Waarom schreef je het dan überhaupt?

“Eigenlijk wilde ik het puur voor mezelf schrijven en houden. Maar op een gegeven moment dacht ik; misschien is er in mijn vrienden-/kennissenkring wel animo voor en heb ik daarin wat rondgevraagd of iemand mijn boek ook zou willen. Ook op Insta heb ik een selecte groep ‘volgers’ en daar heb ik het ook even opgezet om te kijken of er interesse voor was. Kijk, het is gewoon een amateuristisch project geweest en ik had en heb eigenlijk helemaal geen zin om het groot te maken. Ik wil er niks mee bereiken of zo.”

Oerecht DIY is dit, het betere doe het zelf werk! Petje af! Hoeveel tijd heb je erin gestopt? En laten we het dan vooral niet over het vangen van die oerbeesten hebben :p Werkte je er trouwens alleen aan?

“Ja, het is echt een doe-het-zelf projectje geweest. De enige wie ik erbij heb gehaald is een kennis die een echte taaltechneut is en alle tekst controleerde op punten, komma’s, enz. In totaliteit ben ik er, sinds ik op het idee kwam, zo’n kleine twee jaar mee bezig geweest. Maar ja, er zat geen druk op dus het was gewoon ontspannen rommelen.”

De vissen in jouw boek maken ‘t compleet af. Kan je daar iets meer over vertellen? Wanneer besluit je echt voor een vis te gaan? En zwemmen er nog voldoende Nederlandse relikwieën rond om zo’n tweede huzarenstuk uit je mouw te schudden?

“De vissen die in het boek staan zijn wel stuk voor stuk unieke vissen ja. Ik ben helemaal dol op unieke karaktervissen. Ik vis niet voor kilo’s alleen. Soms zit ik achter schitterende kleinere vissen aan, en daarna weer een unieke bak op de hielen. Ik vang liever een rijen van 14 pond, dan een karakterloze ‘skippybal’ van 40. Gelukkig zwemmen er nog wel wat ‘Parels’ rond in ons landje dus nog uitdagingen zat. Haha, ja wie weet komt er ooit nog eens een boek, maar je moet weten dat het eerste boek een samenvatting van de afgelopen 18 jaar is dus het zal nog wel effe duren.”

Ooit mailde je ons eens: “Het Nederlandstalige publiek begrijpt Monkey Climber niet.” Wat bedoelde je: de hele gedachtengang, de normen en waarden die we trachten mee te geven, of zijn we als Belgen gewoon compleet onverstaanbaar? (haha) En nu je zelf een DIY project af hebt: begrijpt de gemiddelde karpervisser/lezer jouw wél? :p

“Ik kan me die mail niet meer zo goed herinneren eigenlijk, maar ik denk dat ik ermee wilden zeggen dat karpervissen meer is dan het vangen van een dikke bak. Het hele sfeertje rond het vissen wordt vaak vergeten. Zoals Monkey Climber of Subsurface tracht te laten zien is een beweging die ik wel waardeer ja. Pure visserij met oog voor meer dan kilo’s alleen. Ook die sponsor shit irriteert me soms mateloos. Een leuke visser die ineens gesponsord wordt en dan ineens gaat doen dat het allemaal dankzij zijn sponsor is… Maar goed, dat is mijn mening. In mijn boek staat in ieder geval geen één merknaam beschreven, al heb ik wel mijn favorieten natuurlijk.”

Tot slot: als onze volgers met zijn allen aan jouw mouw gaan trekken – of misschien kunnen we wel een crowdfunding gaan opzetten – overweeg je dan je boek toch voor de relatieve massa uit te brengen?

“Joh, Gio, ik weet totaal niet hoe mijn boek ontvangen wordt. Misschien vinden mensen er geen ruk aan, dus heb ik daarom ook nog niet gedacht aan het uitbrengen op grotere schaal. Kijk, als de feedback massaal lovend is zou ik het wel aandurven om het te doen, maar laten we eerst de reacties afwachten. Mocht er toch iemand nu al interesse in hebben, mogen ze jou benaderen. Dan komt het vanzelf wel bij mij terecht.”

Nvdr.: inmiddels is er al een update en kan je je interesse rechtstreeks aan Wijnand kenbaar maken op zoeteparelswvh@gmail.com

An eerie eel story…

Come to think of it I’ve lost a good eel as well.

At the time I was only 16 years old, and the big eel madness had just begun. After two years of fishing well known and too heavily fished lakes with my pb at around 1lb – eels are taken for eating most of the time in Belgium, as most will know by now – I got word of a very small pond not too far away from my home, that was supposed to hold a good eel or two. Now a good eel around here is anything 2lb+ but I was happy to finally get a decent chance of a ‘monster’.

The first time me and my dad went there, was on a hot summer’s day. We only fished day sessions at the time, but most waters were quite murky here back then, so we stood a chance of catching something. Halfway through the day and not having had a bite yet, suddenly the wind started picking up, and within ten minutes a heavy thunder storm had us clinging onto our tiny umbrella. We weren’t exactly equipped like we are these days you know. But, by the time the storm had passed, the first piece of Styrofoam (that we put on the line by the rod tip as an indicator) was away. That run stopped after only a few yards, but the next one didn’t. This fish upped my pb by 2lb. It was caught on a heavy beach rod and Daiwa reel which, thinking about it now, had too thin (30/00) a nylon line on it. It hadn’t been able to take any line, and we got it into the net quite easily I remember.

All went quiet for an hour or two, and then it happened. The same rod was away again, and this fish swam off with my live bait like a bat out of hell. Back then I waited for the second run before striking, and when I finally did, it started taking line off the drag like I had a steamboat on! Being so young and inexperienced I somewhat panicked, and honestly my dad just stood there in awe as well. So I did what I had to do, and simply gave the drag a turn or two. Half a second later the main line was cut through. When I reeled in it was heavily frayed. This site was an old dumping ground I later found out. To say I was absolutely gutted is an understatement. I have no idea how big this fish was, and have never had another eel take line like this since. There were no other predatory fish in this pond. Unfortunately fishing there was to be forbidden one year later. During the next twelve months my parents dropped me off a couple of dozen times, still only day sessions as I wasn’t allowed to fish nights, and I did manage to catch a couple of 2lb’ers more, but nothing like I had hooked on that very first session.

I still drive by it sometimes, just having a look at the now very much overgrown patch of water, which seems to have shrunk over the years. A tiny bit of water, but with such a big impact…

F.P.

Less is more, door Jens Verschaeren

Voor de Facebookverslaafden die rap even de foto’s komen doorscrollen: eerst even een samenvatting zodat zij spoedig kunnen weerkeren naar hun veilige basis… De standaardprofielen en de voorgekauwde opmaak van social media doen trouwens veel creativiteit teniet gaan! Vastgeroeste preferentie van uniformiteit is het resultaat van jarenlange eenheidskoek. Dan wordt het ook lastig om passie van commercieel te scheiden. Daarom een visie die nergens op slaat, maar sommigen wel aan het denken kan zetten om zo de eigen visie te verruimen volgens eigen interpretatie. Zodat we, mits wat feedback, misschien van elkaar kunnen leren.

Dus..

Less is more

Oftewel, doe maar gewoon. Of gewoon doen wat je denkt dat goed is. Maar wat is goed? Wie zal het zeggen?! Ieder zijn ding, maar de gloriedagen van de social media zijn reeds gepasseerd. Sorry boys and girls maar trop is trop! Voor mij geen Carpangling social media pages meer waar de communicatiestijl meer weg heeft van gangsterrap, louter om average op te hemelen tot werelds! Want per slot van rekening mag je in de karperwereld wereldberoemd zijn, dan komt dat neer op bekendheid bij 0,001% van de totale bevolking. Wie? Ah die mens die dagen in een tent ligt te stinken om een vis te vangen om deze terug te zetten na het nemen van wat platen??? (wtf, we zitten al een decennium in de wereld van het digitale tijdperk hoor, de gevoelige plaat is gewoon een sensor ondertussen..). Eindbaas! Nope… Onlangs had ik het geluk om in een gesprek verwikkeld te raken met iemand die iedereen kent en toch geen Facebookaccount heeft. Die mens heeft in zijn notitieboek genoteerd hoeveel vissen op jouw en je collega’s hun stek springen terwijl jij voor de tigste keer dezelfde tijdlijnfeeds vernieuwd hebt maar wel wat plonsen gehoord hebt in de buurt, maar het waren misschien de meerkoeten die aan het vechten waren voor 1 van je boilies! Niemand ziet zijn vangsten op Fakebook verschijnen en toch hebben we allen respect voor wie hij is… Of is het de mystiek rond het onbekende van zijn succes, wat hem net het respect doet krijgen? Wie? (nvdr.: we know 🙂

Eén van de lucky shots tijdens het observeren…

Ik zeg maar wat, of misschien spreek ik uit de biecht. Ik ben geen nillies kid en misschien was ik wat naïef wat betreft heel het social media gebeuren. Ow, een vriendschapverzoek, cool, voegen we ff toe.. Altijd beleefd blijven! Maar een paar honderd karpervissende Facebookvrienden verder begin je je toch af te vragen of we allemaal apathisch zitten te scrollen om mee te gluren, maar de duim omhoog geven is toch maar wat vermoeiend.. Lekker sfeerbeeld van het water posten, want je vrienden kan je wel vertrouwen. Ow ja, die honderden andere nobele onbekende karpervissers buiten rekening genomen. Zal lekker gezellig zijn op de put. Lesje geleerd! Dan kunnen we de breedhoeklens die enkel dient voor landschapsfotografie ook al thuislaten 🙂

Ga toch lekker vissen, gast! Ok, eerst ff naar de viswinkel, zakje fabrieksbollen, paar pakjes haken, wartels, paar geschilderde loden uit Engeland, euh China. Dan nog te zwijgen over de hardware als tenten, stokken, etc die met wat geluk na een jaar nog niet uiteen gevallen zijn… En toch kom je met een zakje spul buiten dat je niet ziet staan en heb je net 100 euro achtergelaten! Als de Pond sterk stond en de prijzen daarom stegen, maar nu de Pond zwak staat dan verwacht je nu toch een prijsdaling? Tegenwoordig zijn er bedrijven die 7.95 vragen voor een pakje haken! Die gasten vangen ze wat, ofwat? Maar die vangsten zie je nergens op Facebook…

Vorig jaar was mijn dieptepunt, alles klaar met commercieel gedoe. Ik had niet het gevoel dat het verhaal van de huisman die vis vangt op homemade boilies van een klein bedrijf op kon tegen het marketingmechanisme van de fabrieksbol. Net klaar, begint er een onbekende Duitser tegen me te zagen over een ‘sponsoring’ (je weet wel, je doet vanalles en krijgt wat spul). Wie? Ah, da’s die mens die de haken verkoopt die ik gebruik tijdens het obstakelvissen. 4.4 voor een pakske haken, niet in Pond maar in Euro geteld voor 11 haken. Goed zot! Toch eens die site bekijken. Prijzen uit de jaren stillekes en een beperkt gamma, pff!!! Of misschien is die mens niet bezig met het bedenken van problemen waarvoor hij de oplossing in China kan laten produceren?!

Is er nog iemand aan het lezen, of zouden ze alweer bezig zijn met het vernieuwen van de herhaling van dezelfde tijdlijn?

Beetje braggelen met een mediablog, nee Fakebook, zo willen de mensen de pap ingelepeld krijgen tegenwoordig! Is er nog iemand aan het lezen, of zouden ze alweer bezig zijn met het vernieuwen van de herhaling van dezelfde tijdlijn. Hoeveel interessante posts komen er per dag online? Maar ondertussen is Carpleads Benelux wel een gezellig team met onder meer verschillende huisvaders die meer kunnen dan op het knopje van een camera drukken. Er zijn überhaupt in heel het karperwereldje maar enkele fotografen die beseffen dat een macrolens pas op zijn best is vanaf f8.0 tot f16, ook Chinees voor sommigen…

Het werkt wel

Degelijke producten, eerlijke prijzen, beperkt marketingbudget en gestage groei. Kijk naar Monkey Climber, ondertussen een gerenommeerd blad met een leuke kledinglijn dat vijf jaar geleden met een kritische blik bekeken werd en door sommigen gewoon voorbijgelopen. Maar ondertussen is de halve karperwereld op de kar gesprongen. Bestaan er croque monsieur machines met een aap op en verkoopt elke ietwat entrepreneur kaki joggings met een karperlogo op! Om maar te zwijgen over hengelsportmerken die tegenwoordig meer op een schoenwinkel lijken dan waar ze eigenlijk voor staan. Jezelf een boilieboer noemen als boilies in het fabriek aankoopt om er zelf een logo op te plakken is me toch een brug te ver. No offence!

Doen wat je graag doet

In de boom klauteren om er uren te observeren en dan op 5 minuten toe te slaan. ‘s Nachts met de vouwboot roeien en ondertussen op de dieptemeter gluren. Rondrijden naar 10 waters om misschien een paar happige karpers met de korst te verschalken. Gepakt worden door de kasteelheer en zijn persoonlijke veldwachter omdat je per sé moest gaan verifiëren of die vijver achterin zijn domein wel visloos was. En ondertussen nog alles ff filmen om een promofilmpje te maken! NOT!

Ik moet toegeven, de eerste sessie op een nieuw water is bij mij maar zelden een succes. Eerst wandelen en dan lopen. Maar op de duur heb je een systeem en weet je hoe je ergens ongezien je ding kan doen en je eigen veldslagjes kan winnen. Maar tijd en zin om het alles uitvoerig vast te leggen heb ik niet.

Uren observeren…

Toch wat interessants gevonden…

Om mits wat doorzettingsvermogen toch op die stek te kunnen vangen!

De voorbeeldige jongen uithangen

Dit mag niet, dat mag niet, niks mag. Als je openbaar succesvol wil zijn dan moet je er de kantjes aflopen, klopt. Maar het helpt wel als je alles binnen de perken houdt en eventuele voorbijgangers te woord staat over je passie, dan wordt er wel eens een oogje dichtgeknepen! Het helpt ook wel als je andere waterrecreanten niet voor de voeten loopt, euh, voor de surfplank vaart. Een voorbeeld van de voorbeeldfunctie die niet denkbeeldig is: een paar weken geleden was een visser tussen de surfers aan ‘t varen.. Half uur later flikken aan de tent, gedaan met spelen. Paar weken later was ik er met Jordi met twee slachtschepen.. vier dagsessies en een avond gevist. Flink op de bedchair gewacht telkens de surfers in de vaarzone aan het sukkelen, euh, leren surfen waren. Vriendelijk goeiendag tegen alle norse ventjes die voorbij kwamen en alles van a tot z aan het inspecteren waren.

Ook ff karperrappen dan maar: een vaarroute aangelegd drukker dan de rede van Vlissingen, marginaal geslacht op maximum 3, vaak 2 en meestal 0 stokken omdat we simpelweg niet konden volgen of moesten wachten om de surfers niet te verstoren. Degoutante verwoording over een campagne zonder voorvoederen op een water dat best omschreven wordt als één van de vergane glories van België. Een hongerput en elke karpervisser doet uiteindelijk hetzelfde. Maar als je de stek overpakt van iemand die een sessie van 11u gevist heeft en 8 beten kreeg tot halfweg de sessie maar dan stilgevallen was en wij tijdens de daarop volgende 6u nog 17 keer mogen aanslaan op evenveel stokken dan moet er toch een verschil zijn. Niet dat die andere visser niet succesvol is, zeker niet. Ik wil gewoon aangeven dat ondanks de interpretatie van uniformiteit er wel diversiteit is, het verschil zit hem in de creativiteit.. Details dus.. Denk gewoon niet dat wanneer iemand succesvoller is dan jij, die mens helemaal hetzelfde doet als jij want dan mis je gewoon de zin om jezelf te verbeteren!

We are watching! Intelligent zijn ze niet, maar achterlijk??? Altijd ruimte voor verbetering als visser!

 

Nog een laatste karper(w)rap zodat iedereen het begrijpt: 152 vissen bij hun tanden gehad op 70u en gene five-ohowwww ;p Wel bleven enkele kopstukken uit, zoals de Picasso, maar als je weet waar je die kan verwachten dan besef je dat een paar vissen onze beviste zone gewoon vermijden..

Picasso!! Picachu.. πcatchyou… Tijdens een andere ‘Vis om vis-sessie’ toen Arno deze op mijn hengel ving.. No regrets over ‘vis om vis’! Maar toch blijft deze vis door mijn hoofd spoken telkens ik aan dat water ben…

 

Karma is a bitch dus volgende keer een blank tegen mijn tanden waarschijnlijk 😀 Maar als je tijdens de laatste sessie op je instant voedersteksysteem binnen de paar minuten met de kerstomatenrig aan de haal gaan dan weet je dat je vallen op scherp liggen.. Dan mag Karma de volgende keer eens meespelen en dan is het weer van: just being there is… Of misschien toch ff nadenken wat er misging dan.

Terug op zijn schooljongens: we hadden een leuke tijd met het doen wat we graag doen, hadden leuke gesprekken met omstaanders en konden gewoon ons ding doen in samengang met de andere waterrecreanten. Maar tijd voor het promofilmpje te draaien hadden we niet. En dat alles met het materiaal van een onbekend Duits End Tackle bedrijf Carpleads.de en het aas van Exclusive Baits, vers van de pers gekocht aan eerlijke prijzen… Gewoon om aan te geven dat twee simpele jongens ook succesvol kunnen zijn met minder bekend materiaal en aas en zo een aardige cent in hun tas behouden!

PS: excuseer dat de foto’s het water niet prijsgeven voor mensen die de vissen niet herkennen. Het zijn natuurlijk ook geen ‘bakken’ dus eigenlijk maakt het toch niet uit!

River Deep video by Paul Bacon

“I’d walked this stretch most days with the dog, pockets bulging with a handful 15mms in each side. After a week of baiting even the dog knew the score, to wait where the river narrowed and watch me throw the baits as close as I could to the overhanging tree.

I was back at the park at the end of the week, this however I was without the dog but with my rucksack, mat and rods. I rounded the corner to something I would become used to – someone fishing just close enough to the spot to mean I couldn’t. A short chat later and I was sat on a bend further up with two singles tucked under the far marginal bushes. Two Hours passed and I was packed up ready to move, I rounded the bend to see if my spot had come free.

It had. The angler was packing his gear down so I practically jogged down to the spot and hung around to make sure i could finally fish the spot I wanted. Within half an hour I had two washed out yellow pop ups on the spot with another three handfuls of 15mms over the top.

I sat back, my legs practically each side of the rod butts. After about half an hour I couldn’t help but have a walk up and down with my film and digital camera to capture some moments in the golden hour. I sat back down and was just watching some video back and then two quick bleeps on the alarm, a rod butt hitting the underside of my leg and eruption under the tree.

The fight was relatively uneventful after the bite, big thanks to the guy who jumped off his bike and helped with the net without me even having to ask – you made it a lot easier! Also a big thanks to the lady on her way back from work who did the photographs and balanced the camera on my rucksack for the video!”

Paul 🙂

De Nieuwe Cover

Al van meet af aan hebben we met Monkey Climber magazine een alternatieve toon en kwaliteit willen neerzetten, en al helemaal wat covers betreft. De zwart-witcover van MC#02 – met de karakterkop van Alijn Danau erop – was meteen zo’n schot in de roos dat het blad destijds in een mum van tijd (een goede drie weken) uitverkocht, met als gevolg de zware woekerprijzen die nu voor dat nummer op tweedehandssites gevraagd durven worden.

Criticasters beweerden in die tijd dat we maar een paar nummers datzelfde niveau zouden halen, en dat onze ‘aparte’ coverinspiratie al vlug uitgeput zou zijn. Wel, we zijn vijf jaar en tien nummers verder, going stronger than ever… Grif toegegeven is het wel telkens een hele opdracht; het voelt zelfs een klein beetje als een boek samenstellen en bijeen schrijven op slechts een half jaar tijd.

Voor MC#10 dat enige tijd geleden verscheen hadden we al begin 2016 een ‘specialleke’ in ons hoofd – moést wel, het was ons jubileumnummer – en daarvoor spraken we Jens Verschaeren aka De Bootsjongen aan. Jens zag het meteen zitten, alleen zou het bang afwachten worden op de geschikte vis in het barkoude weer dat toen over ons landje heerste. Anyway, pas enkele dagen later ving Jasper, een vriend van Jens, dé geschikte vis. Typisch eentje die zich lenen zou voor ons macroidee. Jens deed waar ie goed in is, en niet veel later verscheen een goeie reeks platen in onze digitale brievenbus. Nu was het aan ons om de typische MC-vormgeefmagie te laten werken. Het resultaat kennen jullie al: de erg gesmaakte cover van MC#10 (nog steeds hier verkrijgbaar).

monkey-climber-10-header

O ja, geen nood: de cover voor het upcoming MC#11 is ook reeds ingeblikt, en voor MC#12 hebben we alvast ook een schitterend idee in ons achterhoofd 🙂

#printlives

Gio & Eve, and all you keepers of the faith!

Killer Keepers

I wish November had more days. I gave up carp fishing, but my mind still thinks in that ‘carpy’ way. I’m also using the same hardware, rucksack and indicators – albeit for a different reason. Can you feel it coming?

It’s Esox time now. The hunt for the hunters.

I had a few nice ones while drifting with the float rod already but I have since changed swims and tactics. It went according to plan. The hard work called, and its big girls screamed.

“Go when the elements calm down and do it. You know what it takes and you know what it needs.”

Dead fish, 20 inches of steel wire, 1,5-4 oz. leads, thick mono and dirty evil treble troublemakers. And of course, the will to work towards some result with it, in that not-so-very friendly place. We went heavy-duty specimen hunting in the rough weather. And it did work. Again. It was just as awesome as last year. Proper fish from day one – madness. Nothing small, only good ones. And then came the floods with the cold and the action was almost as dead as our baits. A very sensitive place as well… It’s that Northfate (MC) again.

Nevertheless, that second day will never be forgotten. All the luck of the world smiled at me. Twice. A deathly grey day changed into something out of this world. Another level, in more than one way. Even the sun came smiling with me in the end.
The mackerels were taken, the fights were fought hard and we released them with love. Bright glass and advanced digitals mixed blue green and red in harmony onto a memory card like the best DJ’s let their vinyl flow into each other. They caught the moment, on the right moment. Controlled by another angler. Me, my way and my pike.

The first was a fresh and fast fighting fish, the second surprise an old rocker, a tricky and tough one. Very different, but both over forty. Inches.

The thousand yard walk back to the car? I was almost manic instead of fucked up. Trapping two underwater aces, during one great trip with two great mates. Massive! One of them even caught his new PB in between my two fish. Everything felt big. Everything was big.

Power to the top predators. We don’t only love them. We need them, out there. Take care of them. Think about the treble and the dangers when buried beyond removal (and lost). We don’t want them to die a certain death. We don’t want them down on the floor to bash their heads. We want to catch them with knowledge, behave ourselves like gentlemen and treat them with utter respect and care. Like we do with carp. We want also them to rule our pits because they’re the ultimate fish-keepers. So guys, make sure to be nice and very well prepared when switching to mother pike. Imagine they could push a button to like your style…

Be good & lucky

Willem Barnas

 

Stille getuige

Avontuur waar ik van droomde, eindelijk tot stand gekomen
Mijn triomf omarmd langs water en wilgenbomen

De weg ernaartoe is hard, misschien onverhard met hobbels, kuilen ook
ergens daar in het Zuiden is waar mijn geluk opdook

Zwoele zomernachten nooit te lang, tussen mijn oren een continu meerstemmig gezang
van koren in het Franse land, voor mij dit keer geen vinger maar de hele hand

Ongelooflijk succes veroorzaakt door waanzinnige drang
komende nacht weer weinig slaap ben ik bang

Ik neem jullie mee in een succesverhaal dat ik niet achter wil houden. Een dat het waard is om te delen, en een dat mede vissers aanspoort hetzelfde te willen beleven. Naar mijn mening het échte vissen, en échte beleving. Échte voldoening halen uit iets waar écht voor gewerkt moet worden. Ik zeg niet graag wat goed of slecht is, betaalwater ja of nee… eenieder is daar vrij in. Maar ik weet wel waar ik mijn plezier uit haal. En dat is het opzoeken van die essentie waar het vissen in mijn ogen echt om draait. Beleving, passie, vriendschap en avontuur. Lees en leef mee.

Ik vlucht als visser van de dagelijkse sleur en hervat een avontuur dat in mijn hoofd nooit is beëindigd. De eeuwig durende jacht naar zij die de onderwaterwereld sieren houdt me staande. Ook al zit ik niet achter mijn hengels, vaak in gedachten wel. Peinzend over te kraken wateren. Zelfs de werking van een bepaalde rig kan me uren zoet houden. Tsja, als je serieus op karper vist krijg je op jonge leeftijd al rimpels op je voorhoofd!

Het uur heeft geslagen dat ik het denkwerk spreekwoordelijk kan laten varen, in mijn zwaar beladen stationwagen kan stappen en zijn neus zuidwaarts mag sturen. Altijd rijd ik s ’nachts als ik naar het buitenland ga, heerlijk zo rustig. Mijn reis verloopt voorspoedig en voor ik het weet snuif ik de Franse buitenlucht op. Ik arriveer erg vroeg op de plaats van bestemming, een uur of drie in de nacht zal het geweest zijn. Het is pikkedonker als ik naar de oevers van een plas loop om wat bij te komen van de reis en om gewoon heerlijk te luisteren naar geluiden van nachtbrakers uit het Franse dierenrijk. Er valt een enorme last van mijn schouders, ik kan zoveel rust en energie halen uit dit soort momenten! In de verte een doffe dubbele klap op het water, een egel scharrelt wat tussen de bladeren en een kerkuil jaagt langs de oever, sierlijk in zijn witte verenkleed en mij doen denken aan een spook. Witte schim in de lucht en zo geruisloos, een opportunist net als ik!

Langzaam wordt het licht en ik vervolg mijn reis. Enkele kilometers verderop bevindt zich het eerste stuk rivier wat mijn aandacht heeft. De eerste dag voelt als een soort dag van bevrijding. Niet dat ik een slecht leven heb, maar het verlangen naar dit soort avonturen stijgt me soms boven het hoofd uit. Die ochtend een ontmoeting met een hermelijn, jagend in het hoge gras met van die hoge sprongen! Pff, prachtig! Met een vouwfiets leg ik wat kilometers af langs dit riviertje en in de dikke mist hoor ik in de verte een vis springen. Ik zet wat beenkracht bij en als ik dichterbij ben komt ie er weer uit. Omkeren, spullen halen. Die avond gaat de kop eraf en vang ik snel achter elkaar vier vissen. Niet groot, wel mooi!

Vanaf dag twee gaat het hard. Ik zit helemaal in mijn ritme en gedisciplineerd room ik stek voor stek af. Elke move die ik maak is zorgvuldig uitgedacht. Als een stoomtrein kom ik op gang, rokend en gierend cross ik. Kedeng, kedeng, over mijn spoor! Kilometervreter, niks houdt mij meer tegen! Totdat daar een tegenligger mij in de ankers dwingt… Ineens is er angst, trillende benen zo lang al niet meer gehad. Ik weet dat het menens is, ze beukt al minuten lang onder de top. Pikt de lijn op van mijn andere hengel en de delkim gaat af. Minuten lijken uren te duren en ik slaag er niet in om de vis van de andere lijn te ontdoen. Dan weet ik haar toch mijn net in te dirigeren en dan is er enkel nog euforie. Even kijk ik naar het unster dat naast mijn onthaakmat ligt. ‘Nehhh, het voegt helemaal niks toe!,’ denk ik bij mezelf. Die nacht zal ik niet snel vergeten, ik ving elf vissen binnen tien uur tijd. Het is me gelukt om de situatie echt te optimaliseren en zoveel mogelijk uit elke nacht te halen. Ik ben op dat moment gewoon trots, gelukkig en helemaal in mijn element. En dat is soms alles wat er nodig is in mijn leven, gek misschien? Het vangen van een paar van die vette vissen…midden in de nacht ergens ver van huis. Voor ons niet gek voor sommige wel, gelukkig trek ik me daar niks van aan!

Ergens in de tweede week arriveert mijn goede vriend en topvisser Daniel Jawadnya. Als er iemand is van wie ik veel geleerd heb in korte tijd is het wel van hem. Daniel is een ras visser, zo ken ik er maar weinig. Bovendien durf ik te zeggen dat we wat vissen betreft elkaar zeer goed kunnen vinden en we een bepaalde visie delen. Samen bevissen we voor een aantal dagen een plas en we knokken voor een aanbeet, de plas geeft op dat moment niet zomaar haar prijzen weg. Uiteindelijk vangen we een vis. Ik durf te zeggen dat we op dat moment zeer goed hebben zitten vissen daar en samen hebben we echt naar die aanbeet toe gewerkt, ik vind het mooi om te zien hoe ook Daniel zeer tevreden was met deze vangst en in mijn ogen zit hier nou de essentie in van waar dat vissen nou allemaal om draait. We denken na en praten constant over onze volgende zet en elke optie wordt overwogen. Samen komen we tot conclusies en ontdekkingen die ons uiteindelijk de vierde dag een vis oplevert. Het is dat we die dag ook weg moesten, ik ben er namelijk vrij zeker van dat als we langer hadden gezeten we nog wat meer hadden kunnen vangen. Maar het geeft niet. We hebben een geweldige tijd. We zijn gewoon aan het vissen! Ouwehoeren over het dagelijkse leven en bovenal lachen en genieten! Ik kan me goed herinneren dat we het met elkaar eens waren toen een van ons zei: ‘Naarmate ik ouder wordt begin ik dit soort momenten steeds meer te waarderen’ nu zijn wij nog niet echt oud…! Toch? Maar dat besef is er wel, en nogmaals. Dat is waar dat vissen om draait, althans in mijn ogen! En voor alle kilojagers out there, blijf vooral doen wat je leuk vindt. Maar staar je nou niet blind op die kilo’s en of die vis wel of niet op de cover zal komen, en hoeveel likes zal krijgenn… Misschien levert het zelfs wel een nieuwe sponsor op! Heb het besef dat er meer is dan kilo’s en duizendhonderdtweeëntwintig likes op FB. En ja, ik vis ook graag op wateren waar monsters zwemmen. Maar de weg ernaartoe, het avontuur, vriendschap en beleving zal voor mij altijd zwaarder wegen dan de zwaarste karper in de hele wereld. Helaas is dat nou net iets wat veel vissers uit het oog verliezen en dat is gewoon zonde! Vandaar dat ik het even aanhaal.

Als mooie afsluiter van deze dagen eten we nog even onze buikjes rond bij de Mc Donalds. Daar neem ik afscheid van Daniel, wens hem een goede reis en bedank hem vooral voor de lol die we hebben gehad! Ik vervolg mijn reis ook weer alleen, voor mij is de koek nog verre van op. Ik heb nog wat stekken af te romen en ik ben van plan om nog even flink uit te halen voordat ik wegga! De eerst volgende nacht verloopt ronduit bizar. Ik vang een aantal vissen door de nacht heen, wat nog niet zo bijzonder is. Totdat de klok 4u slaat. Ik krijg een aanbeet op rechts en de dril verloopt prima, wat wel opvalt is dat de vis onder de top enorm sterk is maar ik verwacht geen monster. Als de vis voor het eerst boven komt ben ik verbijsterd. Niet door zijn proporties maar door zijn schoonheid. Een halve rijen om verliefd op te worden! Ik moet en zal deze vis landen, en dan gebeurd er natuurlijk weer iets geks! BOEMMMMM!!!! Uit het niets een oorverdovende onweersdreun vlak achter me, sloeg volgens mij in het maïsveld.Het was wel bewolkt en vrij warm maar onweer had ik helemaal niet verwacht. De klap was erg dichtbij en ik begin hem nu een beetje te knijpen. De dril duurt me veel te lang en geforceerd met mijn hengeltop naar beneden wijzend probeer ik de vis in mijn net te dirigeren, maar hij weet maar niet van ophouden. Eindelijk komt de oogverblindend mooie vis boven, ik schuif het net eronder en hijs hem snel in de mat. Pfffff.

Enkele nachten later volgt weer een bijzonder moment. Dit keer geen onweer. Geen gekke dingen! Gewoon een brute dril van een bak van een schubkarper. Een woesteling, echte wilde bak zoals bakken bedoeld zijn. Midden in de nacht draait ze minuten lang onder de top van mijn 2.25lbs hengel, en uithalen hé. Dertig-veertig meter zonder pardon van de spoel. Een waar gevecht tussen visser en vis, dit soort momenten zijn de pijlers in mijn bestaan. Een ware adrenalinekick giert door mijn lijf! Helemaal alleen en pikkedonker, aan de andere kant van de lijn een woeste vis. Kwaad omdat ik haar te slim af ben! En dan ligt ze in mijn mat. Uitgeteld is zij, en ik ook. Wat ben je lang en breed. En je schubben… zo perfect. Gewicht? Onbekend. En dan sta ik daar, alleen. Onder ontelbaar veel sterren. Dit keer geen kreet over het water, ik houd me in. Het is goed zo, alles klopt en de cirkel is weer rond. Ik zwijg en geniet. Een stille getuige, dat ben ik.

Volg je dromen, ze weten de weg!

Peter van der Pol

#nofish

Just the game
Bare essentials
The joy
The vibe
The art
Don’t fuck it up
Let it be
Whatever
Forever
Alive
Kicking

Willem Barnas

Wild

Wild

Ik woon niet gedwongen in de vijver van een club
Ik zit niet gevangen tussen oevers vol met shit
Ik baad in vrijheid, in rust en ruimte
Ooit ben ik hier geboren en ik heb me altijd zelf gered
Nooit kwam ik iemand tegen, maar dat is nu voorbij

Jij vieze vuile uitnemer, eerst lag hier alles voor niks

Oog om oog, tand om tand
Ik sloop je batterijen
Ros de meters van je spoel
Mij moet je halen jong, van ver
Kom op dan met die pook

Zelfs tussen de mazen blijf ik slaan, uit trots

Mijn bek is de mooiste van allemaal
In mijn blik schuilt een levenslang geheim
Geen schub ben ik verloren, geen vin is mij geknakt
Bewaarzakken zijn mij vreemd
Net als de mat waarop ik nu lig

Van duizenden hectares naar één vierkante meter

Je unster staat niet in het rood
Maar dat zal mij een rotzorg zijn
Mij meet je niet in ponden
Ik ben veel meer dan jij ooit zult weten
Want ik beste vriend, ik ben wild

Laat me nu maar weer gaan

Zonder naam

Willem Barnas