BLOG

TO SHARE & EXPLORE

Like & share: full Fox Edges Hook range

We don’t do a lot of comps here at Monkey Climber magazine, but this one was long due. Last Summer we received a box from our friends at Fox, full of their newest Edges Hooks. To share with our friends, i.e. you 🙂

To be honest, we were a little surprised when Fox announced last year they were going to redesign their original Arma Point hook range which we thought was already perfect. At the MC HQ we were huge fans of the SR and LS models for chod/hinged stiff and 360 rigs. Needless to say the R&D team at Fox International took extreme lengths to perfect no less than 8 hook models from scratch within their brand new Edges Hook range, covering all modern carp angling situations, needs and rigs. In the range we find the following models: Curve Shank, Curve Shank Medium, Curve Shank Short, Stiff Rig Beaked, Stiff Rig Straight, Wide Gape Beaked, Wide Gape Straight, Zig Rig & Floater.

To win a parcel of each of the above, simply share this blog post to your timeline. We have a full pack for two lucky winners. Comp closes on October 10th. Be lucky!

Edges Hooks, even our cat Lemmy loves ’em!

 

Unieke winactie #ikwilmetpostvissen

24u op pad met Post!

Jullie kennen ‘m wel: de immer goedlachse, übersympathieke Martin Post. De vrees van menig karper, én hit&run specialist ten top. In samenwerking met Monkey Climber magazine kan je als abonnee nu een kans maken op een vierentwintiguurse late najaars-/wintersessie met deze Noord-Hollandse topgozer. 99% vangstgarantie, we believe.

En dat is nog niet alles! Aangezien Martin ook de man is achter het jonge aasbedrijf Originals en daarnaast samen met Harnold Kikkert De Tacklebox runt, doen we er nog een stevige schep bovenop. De winnaar van deze social krijgt namelijk ook nog een compleet Originals Maple Pistache aaspakket, en een shoptegoed t.w.v. maar liefst 150 euro bij De Tacklebox!

 

Hoe deelnemen?

Simpel! Mail ons je favoriete (vangst)foto met daarbij je naam, adresgegevens en telefoonnummer op info@monkeyclimber.be of hashtag je pics met #ikwilmetpostvissen op social media.

Deelnemen kan tot 31/10/2017, actie voorbehouden voor Monkey Climber abonnees.

“Hey OTBT, your typeface sucks! Give us some flames please…”

Being proper DIY ourselves we started focussing on some other cool Do It Yourself projects in angling. In MC#11 we had Fallon’s Angler magazine and KingFish, in our latest issue MC#12 we had the pleasure of getting some questions over to Stephen May, founder and creator at On The Beaten Track. Since our magazine is still in Flemish/Dutch only and the massive UK/European following we have, we thought it would be cool to give you guys the full piece behind OTBT on here. Here’s what Stephen had got to say to us:

“I came across some old files whilst sorting through my old Mac from when I first sat down with the intention of creating OTBT and I thought that some of you may be interested in hearing some of the back story behind the brand, why I created it, and my intentions for the future.

I work as a Graphic Designer, constantly working with big brands on a daily basis and quite often I find myself restricted by a set of strict guidelines – colour pallettes, typefaces; do’s and dont’s, and whilst this is something that I would normally advocate for any brand, with OTBT, it was different – this was personal. I never wanted to feel restricted with what I could do with my own brand. I wanted it to be something organic; something that could adapt to change and be something that I could experiment with and generally just have some fun.

My clients can be ever so demanding or having their own ideas which just don’t work. I can live when they say they don’t like this or that typeface, but when they ask to add some flames to the design…

Therefore, there was a need for a simple logo; something that was timeless and wasn’t too stylised and that wouldn’t become dated over time. Something that would sit with any style of photography, illustration or anything else that I applied it to. However, that’s not to say that just because it appears simple, that there wasn’t any thought gone into it…it’s much more complicated than that. Quite often, the things that appear the most simple, are those that have taken the most time and thought processes.

The first thing was the name “On The Beaten Track.” Like many of us, I’m not privy to an exclusive syndicate, where I rarely see another angler on the bank. I’m a day ticket angler, and such is the growing popularity of carp fishing, I’m quite literally walking a ‘beaten track’ that has been walked by thousands before me. But there were also countless other names before settling on that. I already had a pretty clear idea in my head of how I wanted the brand to look, but there were other elements to consider that would strengthen its’ meaning and that people could relate to. Carp fishing is a journey. Not only in the literal sense but one that takes us many miles up and down the country and across continents in search of new waters and new challenges, so the logo needed to have a strong reference to a journey or an adventure, hence its’ obvious nod to a compass. But thirdly, carp fishing is also something that has us tearing our hair out at times; constantly trying to outwit our quarry and quite often chasing them round in circles and ending up right back where we started, which is why you’ll notice that OTBT reads exactly the same which ever way you read it in the logo and hence the reason I settled on the name ‘On The Beaten Track.’ So as you can see, the simple things, aren’t always as simple as they may first appear.

I initially set up OTBT as an outlet for my photography and latterly, videography. I’ve always been into my photography I’d come back from every session with some nice shots that would just sit on my Mac and never see the light of day. It seemed a shame, and I wanted to share them with like-minded people. Secondly, being a graphic designer, I’ve always wanted my own brand…what for, I’d never been too sure, but it was a way that I could experiment with ideas. Very often, when pitching work to a client, there’s tonnes of nice work that just gets chucked away as a wasted byproduct of the design process, and this is a real shame, and every so often, you’ll do something that sparks a new idea and something that could be applied elsewhere into my own work.

I’m not the sort of person who can just do ‘nothing.’ My mind is constantly ticking over thinking about what I can do next and I always need some sort of personal project to work on. It’s probably why I’ve never been too good on long beach holidays, as I just get bored and start thinking that I could be spending the time doing something more productive. It is tiring at times, I must admit, but that’s just me.

I felt that I had something different to offer the world of angling. There’s some great companies out there producing some great products and I could never (and has never been my intention to) compete with them. I just felt that I could put my own spin on things and combine my love of angling, graphic design, photography and videography, to offer something different and perhaps, something that hasn’t been seen before.

OTBT does take up a lot of my time and a few of my close friends questioned why I was doing it at first, and in all honesty, in the beginning, I wasn’t even sure. It just began life as a personal project that kept me busy and I wanted to see where it took me. So far, it’s taken me on a journey which started out purely photography-based and more latterly developed into videography, clothing and all the associated design work that comes with it, and it’s an opportunity for me to do things my way, exactly how I want, without any outside interference – complete creative freedom, whichever direction it may lead me.

This leads me nicely onto where I decided to take the brand next – clothing, and other items where I thought I could apply my own style and offer something different. I’ve always loved sugar skulls and always wanted to create one myself and this is where the ‘Death Rig’ design was born – a skull constructed from various angling paraphernalia. Admittedly, the name is a bit ‘out there’ given it’s connotations and may be frowned upon by some, but that’s fine with me. I wanted to create something edgy and unseen in the angling world. I’m always looking to push boundaries and in doing so, you’re likely to piss a few people off along the way – break the rules and evolve. I did however consider for a long time whether it was too ‘out there’ and the design sat on my Mac for months, before I finally decided to produce a small run of T-shirts, followed shortly after by some matt black mugs featuring the matt gold Death Rig artwork. This literally took me completely by surprise how popular they have been and the demand has sky rocketed to a point that has far surpassed any of my expectations and what started out as a project that was intended to fill some downtime, has now turned into something that takes up most of my time. It really is quite amazing how what started life as a little idea whilst sat at my Mac in the back room of the house, has now evolved into something that I simply can’t keep up with and for which, I feel truly humbled.

So what lies in store for the future? Well, OTBT has never been about following trends or appeasing the masses. It’s purely about ideas and experimentation. If I feel like an idea is good enough to run with, then I’ll see it through, if not, then it gets dumped and I’ll move onto something else. It’s not about releasing ‘seasonal’ ranges or following the crowds, it’s about producing something that I can feel proud of and that’s the way it will always be. Alongside that, there’s also the constant need for me to produce beautiful imagery, which is where the idea for the ‘Mirror Mirrored’ series began. I always like to produce work that makes people stop and stare, notice things they hadn’t noticed first time round and question whether what they are looking at is entirely natural, despite looking so at first glance. With the rise in social media and the decline in peoples attention spans as a result, it’s increasingly difficult to make people stop as they scroll down through an Instagram feed, so it’s more important than ever to create something different and that’s what drives me forward to with OTBT – to surprise and create a stir and I can only hope that I have achieved this in some way through my work.”

Stephen just released a new OTBT vid, next level stuff again:

Five more clicks by Paul Bacon

I find my photography to be a two sided affair. One side is home to very documentary almost journalist thought process to capture things as accurately as I can –  to give the viewer of the image an inside into what I saw at that moment or tell a story. This doesn’t always mean using the exact image the camera produces; for example I often find myself increasing the warmth of golden hour photographs because at the time i saw the shot in a much warmer light than what the camera captured. This I feel, is the thought process that happens most when I have a camera in hand.

The other side of this is simply using my camera to capture images that I can work with to create something that i see in my head. Often the images I take when thinking like this never see the light of day. They’re often shots of textures, shadows and patterns, they can be man made or natural. The images will then either be heavily altered in photoshop or printed manipulated that way. They are also very rarely of angling situations – mainly due to me being deeply invested in the other though process.

These 5 images are what I feel to be a mix of the two. They feature accurate photographs of angling equipment on backgrounds of either textures or scenes that I felt complemented the equipment. I shot the photos in pairs with an idea in my head of how  wanted each pair to come together for the final image.

For me these photographs don’t capture a moment or tell a story they reflect my fascination for mixing natural and un-natural textures and shapes. The straight edges of banksticks and harsh blacks of bite alarms offer a stark contract to the soft reflections of the pond, the rounded edges of the trees or the randomness if wood grain. But yet as different the two subjects are, they complement each other and make for something a little different.

 

 

 

Less is more, door Jens Verschaeren

Voor de Facebookverslaafden die rap even de foto’s komen doorscrollen: eerst even een samenvatting zodat zij spoedig kunnen weerkeren naar hun veilige basis… De standaardprofielen en de voorgekauwde opmaak van social media doen trouwens veel creativiteit teniet gaan! Vastgeroeste preferentie van uniformiteit is het resultaat van jarenlange eenheidskoek. Dan wordt het ook lastig om passie van commercieel te scheiden. Daarom een visie die nergens op slaat, maar sommigen wel aan het denken kan zetten om zo de eigen visie te verruimen volgens eigen interpretatie. Zodat we, mits wat feedback, misschien van elkaar kunnen leren.

Dus..

Less is more

Oftewel, doe maar gewoon. Of gewoon doen wat je denkt dat goed is. Maar wat is goed? Wie zal het zeggen?! Ieder zijn ding, maar de gloriedagen van de social media zijn reeds gepasseerd. Sorry boys and girls maar trop is trop! Voor mij geen Carpangling social media pages meer waar de communicatiestijl meer weg heeft van gangsterrap, louter om average op te hemelen tot werelds! Want per slot van rekening mag je in de karperwereld wereldberoemd zijn, dan komt dat neer op bekendheid bij 0,001% van de totale bevolking. Wie? Ah die mens die dagen in een tent ligt te stinken om een vis te vangen om deze terug te zetten na het nemen van wat platen??? (wtf, we zitten al een decennium in de wereld van het digitale tijdperk hoor, de gevoelige plaat is gewoon een sensor ondertussen..). Eindbaas! Nope… Onlangs had ik het geluk om in een gesprek verwikkeld te raken met iemand die iedereen kent en toch geen Facebookaccount heeft. Die mens heeft in zijn notitieboek genoteerd hoeveel vissen op jouw en je collega’s hun stek springen terwijl jij voor de tigste keer dezelfde tijdlijnfeeds vernieuwd hebt maar wel wat plonsen gehoord hebt in de buurt, maar het waren misschien de meerkoeten die aan het vechten waren voor 1 van je boilies! Niemand ziet zijn vangsten op Fakebook verschijnen en toch hebben we allen respect voor wie hij is… Of is het de mystiek rond het onbekende van zijn succes, wat hem net het respect doet krijgen? Wie? (nvdr.: we know 🙂

Eén van de lucky shots tijdens het observeren…

Ik zeg maar wat, of misschien spreek ik uit de biecht. Ik ben geen nillies kid en misschien was ik wat naïef wat betreft heel het social media gebeuren. Ow, een vriendschapverzoek, cool, voegen we ff toe.. Altijd beleefd blijven! Maar een paar honderd karpervissende Facebookvrienden verder begin je je toch af te vragen of we allemaal apathisch zitten te scrollen om mee te gluren, maar de duim omhoog geven is toch maar wat vermoeiend.. Lekker sfeerbeeld van het water posten, want je vrienden kan je wel vertrouwen. Ow ja, die honderden andere nobele onbekende karpervissers buiten rekening genomen. Zal lekker gezellig zijn op de put. Lesje geleerd! Dan kunnen we de breedhoeklens die enkel dient voor landschapsfotografie ook al thuislaten 🙂

Ga toch lekker vissen, gast! Ok, eerst ff naar de viswinkel, zakje fabrieksbollen, paar pakjes haken, wartels, paar geschilderde loden uit Engeland, euh China. Dan nog te zwijgen over de hardware als tenten, stokken, etc die met wat geluk na een jaar nog niet uiteen gevallen zijn… En toch kom je met een zakje spul buiten dat je niet ziet staan en heb je net 100 euro achtergelaten! Als de Pond sterk stond en de prijzen daarom stegen, maar nu de Pond zwak staat dan verwacht je nu toch een prijsdaling? Tegenwoordig zijn er bedrijven die 7.95 vragen voor een pakje haken! Die gasten vangen ze wat, ofwat? Maar die vangsten zie je nergens op Facebook…

Vorig jaar was mijn dieptepunt, alles klaar met commercieel gedoe. Ik had niet het gevoel dat het verhaal van de huisman die vis vangt op homemade boilies van een klein bedrijf op kon tegen het marketingmechanisme van de fabrieksbol. Net klaar, begint er een onbekende Duitser tegen me te zagen over een ‘sponsoring’ (je weet wel, je doet vanalles en krijgt wat spul). Wie? Ah, da’s die mens die de haken verkoopt die ik gebruik tijdens het obstakelvissen. 4.4 voor een pakske haken, niet in Pond maar in Euro geteld voor 11 haken. Goed zot! Toch eens die site bekijken. Prijzen uit de jaren stillekes en een beperkt gamma, pff!!! Of misschien is die mens niet bezig met het bedenken van problemen waarvoor hij de oplossing in China kan laten produceren?!

Is er nog iemand aan het lezen, of zouden ze alweer bezig zijn met het vernieuwen van de herhaling van dezelfde tijdlijn?

Beetje braggelen met een mediablog, nee Fakebook, zo willen de mensen de pap ingelepeld krijgen tegenwoordig! Is er nog iemand aan het lezen, of zouden ze alweer bezig zijn met het vernieuwen van de herhaling van dezelfde tijdlijn. Hoeveel interessante posts komen er per dag online? Maar ondertussen is Carpleads Benelux wel een gezellig team met onder meer verschillende huisvaders die meer kunnen dan op het knopje van een camera drukken. Er zijn überhaupt in heel het karperwereldje maar enkele fotografen die beseffen dat een macrolens pas op zijn best is vanaf f8.0 tot f16, ook Chinees voor sommigen…

Het werkt wel

Degelijke producten, eerlijke prijzen, beperkt marketingbudget en gestage groei. Kijk naar Monkey Climber, ondertussen een gerenommeerd blad met een leuke kledinglijn dat vijf jaar geleden met een kritische blik bekeken werd en door sommigen gewoon voorbijgelopen. Maar ondertussen is de halve karperwereld op de kar gesprongen. Bestaan er croque monsieur machines met een aap op en verkoopt elke ietwat entrepreneur kaki joggings met een karperlogo op! Om maar te zwijgen over hengelsportmerken die tegenwoordig meer op een schoenwinkel lijken dan waar ze eigenlijk voor staan. Jezelf een boilieboer noemen als boilies in het fabriek aankoopt om er zelf een logo op te plakken is me toch een brug te ver. No offence!

Doen wat je graag doet

In de boom klauteren om er uren te observeren en dan op 5 minuten toe te slaan. ‘s Nachts met de vouwboot roeien en ondertussen op de dieptemeter gluren. Rondrijden naar 10 waters om misschien een paar happige karpers met de korst te verschalken. Gepakt worden door de kasteelheer en zijn persoonlijke veldwachter omdat je per sé moest gaan verifiëren of die vijver achterin zijn domein wel visloos was. En ondertussen nog alles ff filmen om een promofilmpje te maken! NOT!

Ik moet toegeven, de eerste sessie op een nieuw water is bij mij maar zelden een succes. Eerst wandelen en dan lopen. Maar op de duur heb je een systeem en weet je hoe je ergens ongezien je ding kan doen en je eigen veldslagjes kan winnen. Maar tijd en zin om het alles uitvoerig vast te leggen heb ik niet.

Uren observeren…

Toch wat interessants gevonden…

Om mits wat doorzettingsvermogen toch op die stek te kunnen vangen!

De voorbeeldige jongen uithangen

Dit mag niet, dat mag niet, niks mag. Als je openbaar succesvol wil zijn dan moet je er de kantjes aflopen, klopt. Maar het helpt wel als je alles binnen de perken houdt en eventuele voorbijgangers te woord staat over je passie, dan wordt er wel eens een oogje dichtgeknepen! Het helpt ook wel als je andere waterrecreanten niet voor de voeten loopt, euh, voor de surfplank vaart. Een voorbeeld van de voorbeeldfunctie die niet denkbeeldig is: een paar weken geleden was een visser tussen de surfers aan ‘t varen.. Half uur later flikken aan de tent, gedaan met spelen. Paar weken later was ik er met Jordi met twee slachtschepen.. vier dagsessies en een avond gevist. Flink op de bedchair gewacht telkens de surfers in de vaarzone aan het sukkelen, euh, leren surfen waren. Vriendelijk goeiendag tegen alle norse ventjes die voorbij kwamen en alles van a tot z aan het inspecteren waren.

Ook ff karperrappen dan maar: een vaarroute aangelegd drukker dan de rede van Vlissingen, marginaal geslacht op maximum 3, vaak 2 en meestal 0 stokken omdat we simpelweg niet konden volgen of moesten wachten om de surfers niet te verstoren. Degoutante verwoording over een campagne zonder voorvoederen op een water dat best omschreven wordt als één van de vergane glories van België. Een hongerput en elke karpervisser doet uiteindelijk hetzelfde. Maar als je de stek overpakt van iemand die een sessie van 11u gevist heeft en 8 beten kreeg tot halfweg de sessie maar dan stilgevallen was en wij tijdens de daarop volgende 6u nog 17 keer mogen aanslaan op evenveel stokken dan moet er toch een verschil zijn. Niet dat die andere visser niet succesvol is, zeker niet. Ik wil gewoon aangeven dat ondanks de interpretatie van uniformiteit er wel diversiteit is, het verschil zit hem in de creativiteit.. Details dus.. Denk gewoon niet dat wanneer iemand succesvoller is dan jij, die mens helemaal hetzelfde doet als jij want dan mis je gewoon de zin om jezelf te verbeteren!

We are watching! Intelligent zijn ze niet, maar achterlijk??? Altijd ruimte voor verbetering als visser!

 

Nog een laatste karper(w)rap zodat iedereen het begrijpt: 152 vissen bij hun tanden gehad op 70u en gene five-ohowwww ;p Wel bleven enkele kopstukken uit, zoals de Picasso, maar als je weet waar je die kan verwachten dan besef je dat een paar vissen onze beviste zone gewoon vermijden..

Picasso!! Picachu.. πcatchyou… Tijdens een andere ‘Vis om vis-sessie’ toen Arno deze op mijn hengel ving.. No regrets over ‘vis om vis’! Maar toch blijft deze vis door mijn hoofd spoken telkens ik aan dat water ben…

 

Karma is a bitch dus volgende keer een blank tegen mijn tanden waarschijnlijk 😀 Maar als je tijdens de laatste sessie op je instant voedersteksysteem binnen de paar minuten met de kerstomatenrig aan de haal gaan dan weet je dat je vallen op scherp liggen.. Dan mag Karma de volgende keer eens meespelen en dan is het weer van: just being there is… Of misschien toch ff nadenken wat er misging dan.

Terug op zijn schooljongens: we hadden een leuke tijd met het doen wat we graag doen, hadden leuke gesprekken met omstaanders en konden gewoon ons ding doen in samengang met de andere waterrecreanten. Maar tijd voor het promofilmpje te draaien hadden we niet. En dat alles met het materiaal van een onbekend Duits End Tackle bedrijf Carpleads.de en het aas van Exclusive Baits, vers van de pers gekocht aan eerlijke prijzen… Gewoon om aan te geven dat twee simpele jongens ook succesvol kunnen zijn met minder bekend materiaal en aas en zo een aardige cent in hun tas behouden!

PS: excuseer dat de foto’s het water niet prijsgeven voor mensen die de vissen niet herkennen. Het zijn natuurlijk ook geen ‘bakken’ dus eigenlijk maakt het toch niet uit!

Loving your love

Heel af en toe bereikt een appreciatiemail onze redactie. Je weet wel, zo’n out of the blue reactie categorie waarom-we-dit-doen-en-blijven-doen. Want heel eerlijk is het geen sinecure om halfjaarlijks een alternatief, beginselvast magazine als het onze klaar te stomen naast onze vaste jobs. Vandaar: we love your love! Zo ook onderstaande mail van Jan Visser (pseudoniem) die IRL eigenlijk als nobele onbekende zijn appreciatie voor ons medium persoonlijk wou uiten, big up! Met zijn toestemming hieronder ook integraal (zij het anoniem) gepubliceerd. Zodat hij ook nobel en onbekend blijven kan. #nofame

“Beste MC,

Graag wil ik even kwijt dat sinds jullie blad in mijn handen kwam, mijn plezier in het lezen van karperverhalen weer helemaal terug is.

Het is echt heerlijk om jullie blad te lezen…

Ben abonnee geweest van meerdere bladen, maar was hier snel ook weer abonnee af. De boventoon voerende commercie, de eeuwig terugkerende en uitgemolken onderwerpen, geschreven door altijd dezelfde vissers. Maar vooral de foto’s met gevangen vis in het net en nog steeds een kromme top (dus snaarstrakke lijn), of vissen tegen de kurkdroge fleecesweater aangedrukt tijdens de foto, of twee 30kilo vissen boven elkaar op een schuine rand gestapeld voor de mooiste foto…

Het is ons allemaal wel eens gebeurd dat we minder scherp zijn tijdens het vissen, maar als je visveiligheid pretendeert in iedere editie en je als magazine een voorbeeldfunctie hebt, zijn deze voorbeelden voor mij onacceptabel en ben je eigenlijk een lachertje.

Daarom voelde het als thuiskomen toen ik jullie blad ging lezen, echt meer dan bedankt hiervoor!! Verhalen zo herkenbaar dat je het bijna kunt voelen en aanraken, en niet alleen de goede en mooie verhalen, ook het bijbehorende falen is altijd prachtig en herkenbaar verteld.

Ook lees ik de verhalen regelmatig nogmaals, iets wat ik alleen als kleine jongen deed vanwege de mooie foto`s, en nu is het vooral vanwege de prachtige teksten… super!

Heb nog een vraag. Vanaf wanneer zijn jullie begonnen, en kan ik alle ontbrekende delen nog nabestellen?

Graag hoor ik wat er mogelijk is, nogmaals bedankt voor jullie fantastische magazine en het brandende klein-kind gevoel als ik weer een nieuwe editie in mijn handen heb!!!”

Urban Banx X Monkey Climber Mixtape – Alan Blair

Bouncing off the walls! As promised in the Alan Blair interview in our most recent mag MC#12, here’s a truly unique Urban Banx mixtape by the man himself. Play by clicking the image below:

Featuring:

Burial & Four Tet – Nova

Kano (Rmx ft KT) – Nobody Don’t Dance No More

High Contrast – If We Ever

Booka Shade – In White Rooms

Lana Del Rey (Camo & Krooked Remix) – West Coast

Roy Davis Jnr – Gabriel 

La Roux (Skream Mix) – In For The Kill

Counting Crows – Mr Jones

Dilated Peoples – Worst to Comes to Worst 

The Streets – Blinded By The Lights

Matti Blair – The Woods

Van Morrison – Brown Eyed Girl 

 

Nutrabaits x Monkey Climber Ltd. Ed. Saffron & Cream / Liver Supreme pop ups

Limited Edition pop ups. We have worked closely with the lads at Nutrabaits over in the UK to produce these very special pop ups. The flavour combination has been carefully chosen by us, as used very successfully by our editor Gio Vanhooren back in the 90s and thus very old skool! The pop ups have been put through rigorous trials again and have come out with flying colours. They are available in 12mm & 16mm and in a washed out pink Saffron & Cream and a bright white Liver Supreme.

SAFFRON & CREAM

Washed our pink in colour, these pop ups combine dramatically boosted levels of the much whispered about Nature Identical Saffron flavour and our Cream Cajouser enhancer; a blend of attractors that ensure they come up with the goods throughout the twelve months of the year.

Ideal for use as single hookbait or as the buoyant part of a snowman presentation when used along with the ‘straight from the bag’ bottom bait of your choice. If you are looking for a pop up that is selective in terms of the better sized fish: look no further!

LIVER SUPREME

The combination of boosted levels our Nature Identical Liver flavour and an undisclosed fruit flavour, rounded off by the optimum inclusion rate of the incomparable Sweet Cajouser produces a Pop Up that seemingly stops virtually everything that swims in its tracks, irrespective of water temperatures or time of the year.

White in colour – which only serves to add to their attraction qualities – they are ideal for any type of water or for any type of pop up application.

Limited amount available only, get them from our Bigcartel through the direct link here.

 

MC#12 out now, with two alternative covers #hellyeah

Good news, y’all! Our 2017 Summer Issue #12 is out now. As you may have noticed already there’s exceptionally two covers for it, as myself (Gio) and my GF Eve could not agree on the two best concept shots by the talented Oli Davies, lol. Both Oli and Alan Blair himself couldn’t decide either, so in the end we chose to have just two different ones.

The one you’ve probably all seen with Alan Blair’s camou face in close up is the one you get when ordering a single copy online, or at our distro’s. The one below is the limited edition which goes to subscribers only.

Take your 2017 subscription now from http://monkeyclimber.bigcartel.com/ or pay 15,99 euros (Benelux) / 24,99 euros (Europe) into our account IBAN = BE27738023294873, BIC/SWIFT = KREDBEBB, c/o Monkey Climber Magazine, Maria Theresiastraat 42, 8400 Oostende, Belgium with your full address details or mail us on info@monkeyclimber.be