Archive for “November, 2017”

FULL MC#12 REVIEW AND IMAGERY

De nieuwste editie van Monkey Climber magazine is alweer een tijd uit, nu pas vonden we in alle drukte de tijd om een soort van (p)review online te zetten. Een review in de vorm van een recensie is het alvast niet – dat zou nog maar al te gek zijn over je eigen creatie – een preview van wat dit nummer te bieden heeft is het wél, aan de hand van een aantal leuke quotes en teasers uit de verschillende artikels.

Het Death Rig ontwerp – van On The Beaten Track – en aansluitende voorwoord van Gio zorgen zoals steeds weer alvast voor een stevige binnenkomer: “Uit de West-Vlaamse kliete – klei voor de niet-verstaanders – dat was Vik Debouvere geheid. Een oud-krijger, wiens kiem nog geen halve eeuw terug schoot in dat Ieperse stukje aardkloot waar zo’n zestig jaar eerder honderdduizenden jonge mannen het leven lieten. Vandaar: Born of you. Forever born of you. Dat de titel die wij zelf gaven aan Viks ongepubliceerde traktaat verderop een ode aan hen, aan hem zelf en aan zijn zoon Neo mag vormen. Een post mortem-hommage aan het heden, verleden en aan de toekomst zeg maar. Afsluitend – terwijl we dit voorwoord al vissende schrijven (ironisch genoeg steeds het laatste woord; de laatste hand aan ‘t magazine) – met een salvo van drie ozzers die de waterspiegel aan de einder onverbiddelijk doorklieven… Dit gezegd zijnde: le futur is nog steeds à nous, beste vrienden. En op dat vlak zitten Eve en ik alvast gebeiteld: een goed half jaar geleden, niet eens zo ver weg van die eerder genoemde Indiaan zijn bakermat en ergens op de grens van gure zeebries en warme polderwind, zag ons zoontje Loki het levenslicht. Ondanks de vele aandacht die dat immer goedlachse ventje vraagt (én met alle plezier krijgt) – those who know, know: intensieve voedingen, stinkende pampers en zero nachtrust inclusief – zijn we er de afgelopen zes maand toch weer in geslaagd een beresterk nummer klaar te stomen. Alstublieft: MC#12, wie had dat zes jaar geleden gedacht? Opnieuw een editie met lak aan alle vaste formats typetje tweeduizend-woorden-en-tien-platen die je immer elders voorgeschoteld krijgt. Nee, verdubbel of verdriedubbel die word count gerust, en stuur ons beter elvendertig goede beelden. Want wat uitmuntend goed is, verdient uitnemend veel ruimte, niet?”

Een klapper van formaat, boordevol avontuur. De Duitse sympatico Volker Seuss vertelt op betoverende wijze over zijn omzwervingen op La Gomera. Over karpers, kanaries en beton heet zijn stuk waarin hij compleet onverwachts – #expectnothing – een vis van maar liefst 28k+ vangt. Op dit stuk kwam heel wat lovende kritiek binnen op de redactie, Volker zelf is ook steeds bereid om persoonlijke vragen te beantwoorden. De volgende morgen werd ik uit een diepe slaap gewekt door de snel stijgende zon en rollende golven. Nadat ik me uit mijn tent gewurmd had, zie ik voor het eerst waar ik gestrand was. Ik bevond me aan een schitterend stukje kust, omgeven door klippen en recht voor me uit de Atlantische Oceaan. Geen levende ziel in de wijdste omgeving te bespeuren. Ik waande me zonder verpinken in een paradijs op aarde. De eerste dagen werden benut om het eiland te ontdekken. Overdag trok ik rond lang de kust, maar waagde me ook aan het regenwoud in de bergen. ‚’ Avonds keerde ik terug naar het strand om te pitten. En dan kwam de dag waarop ik afgesproken had met de Schot, aan het meer zelf, Barranco de las Rosas geheten.”

Geen zier. Geen sikkepit. Geen fu!?ing jota. Dat is wat Alan Blair van dit magazine begrijpt. En toch was net hij het die ons vijf jaar terug compleet out of the blue een lange, overenthousiaste pepmail – boordevol uitroepingstekens en kapitalen – stuurde. Precies op het juiste moment was dat; op het einde van het allereerste jaar MC, en we konden wel een ruggensteuntje gebruiken. You’re SMASHING IT, stond er letterlijk te lezen. De motivatie meteen weer als een raket de hoogte in, en in de jaren die volgden raakten we ook serieus bevriend met deze ADHD-ende duivel-vist-alles. Hoog tijd voor een stevige up and personal

In onze DiY Until I die reeks, een ode aan mensen die zelf iets uit de grond stampen en daarbij niets uit de weg gaan, deze keer de schijnwerpers op onze Engelse vriend Stephen May, de man achter On The Beaten Track.

Opnieuw een klapstuk van onze vriend en Faithkeeper Peter Huizing, die in het verleden al eens voor ons schreef. Ditmaal gaat hij dieper in op een serieuze periode uit zijn vissersleven op een uitgestrekt water, waarbij hij zelfs homo-ontmoetingsplaatsen niet schuwde om onze gevinde vrienden aan de schubben te komen. See deeper, jawel, in zijn schitterende stuk met als titel Groeven en Littekens! “Ik heb ze zelf al volop, en dan vooral die groeven. De jaren beginnen bij mij inmiddels al aardig te tellen, een jonge god ben ik al lang niet meer. Nooit geweest eigenlijk. En dat geldt evenzeer voor de vissen die ik in dit stuk belaag. Oude vissen met al een lang leven achter de rug, één voor één met een eigen verhaal en uitstraling. Vaak donkerbruin tot diepbronzig van kleur.”

“Het begrip ‘Toeval’ bepaalt van bij de geboorte ons leven. Toeval, het lot, bepaalt waar we ons voor de eerste keer aan de wereld vertonen, wie onze ouders zijn, welke invloeden ons zullen maken tot wie we worden. Toeval, de alom gekende samenloop van onvoorziene omstandigheden, vertolkt vaak een grote rol bij het aantrekken van vriendschapsbanden, vrienden voor het leven. Met wat geluk heb je dat niet enkel met mensen, ook met omstandigheden – de karpervisserij – en speciale plaatsen. Eén van die plaatsen die me écht overweldigt is een kanaalcomplex in het Ruhrgebied. Met vismaat Sebastian zit ik, wat dat betreft, alvast op dezelfde golflengte. De grootsheid van deze unieke plaats raakte ook bij hem een gevoelige snaar. Hij wilde de subtiele aantrekking van de ruige omgeving in zich opnemen om dit in zijn eigen leefwereld onder te dompelen. Na rijp beraad besloten we ‘mijn’ kanaal een kans te geven onze beider horizonten te verruimen, het toeval als het ware gestalte geven. Een vleugje stedelijke lucht opsnuiven, de tijd van ons leven beleven en wie weet de hoop om één van die originele kanaalkarpers in onze eigenste handen vast te houden waar te maken. Dààr keken we reikhalzend naar uit…” Een absoluut schitterend stuk over het vissen op Duitse kanalen van de vrienden Sven & Sebastian, voor wie dacht dat je dikke kanaalkarpers enkel in de Benelux kon vangen.

Karpers in Nieuw-Zeeland, what the… Jawel, onze Franse ex-stagiair Lucas Lubac was er voor een paar maand en beschrijft het samen met prachtige foto’s in MC#12: “Aanvankelijk ondernemen we lange wandelingen om de centraal gelegen vulkanische landschappen in ons fotografisch geheugen op te nemen. Verder trekkend naar het noorden begint de karperkoorts toe te nemen. Tijdens de komende weken zullen grote meren, riviertjes, kanaaltjes en vijvers onze speeltuin worden. Tot onze stomme verbazing maken felgekleurde vissen in groten getale de dienst uit. Hun flashy pakje vergemakkelijkt het lokaliseren aanzienlijk. In het eerste het beste grootwarenhuis slaan we een charmante voorraad zoete mais in; we weten nu ook dat marsmannetjes steevast met argusogen worden bekeken. Niets werkt instant beter dan deze kleine, goudgele granen. In Nieuw-Zeeland wordt niet op karper gevist en er wordt ook geen verdere aandacht aan besteed, op uitzondering van enkele marginalen na, die een genotsknots krijgen wanneer ze met pijl en boog de vissen afschieten… Meer nog, die kleurrijke klatsers worden hier doorgaans als pest fish aanzien, ongedierte dus…”

De Dikke Van Dale kon er vaak een puntje aan zuigen, aan onze hippie-hooligan – misschien een suggestie voor hun Woord van het Jaar, iemand? – uit de Westhoek. De man die heel zijn leven doordrongen was van vissen en daarover graag mocht hersenspinselen. De straffe rakker die het waarschijnlijk als enige ‘schopte’ van de Bruges Ultras tot Greenpeaceactivist… De eens zo stoere Indiaan die zijn lichaam de laatste jaren langzaam zag wegkwijnen, ingehaald door de Tand des Tijds… “Als wat eerst weken waren, dagen worden, en als nu die dagen nog slechts uren zijn… Dan komt uiteindelijk toch het besef dat het zo verdomd oneerlijke einde nadert…”, schreef Mark Hoedemakers in een recente hommage naar aanleiding van Viks recente, doch aangekondigde heengaan. Gevolgd door: “Dit is géén In Memoriam! Dit is een eerbetoon in het heden en bij leven.” En laat net volgend, onuitgegeven excerpt dat ook zijn; een mooi stuk proza uit een langere pennenvrucht met als titel ‘Mijmeren over alles en niets’ die Vik ons ooit schreef. Jawel: ook als eerbetoon, bij het oprichten van de Orde der Klimapen… Vaarwel, Vik, vaar wel…

Van MC#12 bestaan twee coverversies, één exclusief voor abonnees:

En een voor losse verkoop:

 

Free Monkey Climber Totebag with your Bigcartel order now!

We are on the verge of reaching 25k followers on Instagram and to celebrate this we would like to give away a free Monkey Climber Totebag with every order over 50 euros (shipping non included) from monkeyclimber.bigcartel.com

Giveaway goes in today until Sunday Nov 12th (midnight), if stock of the Totebags lasts that long.

Thx for your continuous support!

#keepprintalive

Shockwave

This Fall it’s been 7 years since we started out with Monkey Climber magazine and we’re still growing. The first couple of years we did only the mags and since four years or so we started out wit some merch too, upon your request. Thanks to social media and your support this magazine really gets bigger than we ever expected, so thank you all! There’s strong UK ties, Euro connections everywhere and even overseas support from the States, Australia and even Japan!

Last year we gained a lot of following in Cz/Sk, and recently we received another great series of pics by young and creative Tomáš Minařík. Enjoy!