Archive for “June, 2015”

Führerschein und Fahrzeugschein bitte!

Flarden uit een vissersgeest,

iets om over na te denken

 

Rustig tikt de slip. Zware bonken volgen op de top. De hengel gaat zo krom als een hoepel. Man, wat is het koud! De rillingen die over mijn rug lopen zijn evenwel absoluut niet van de kou. Nee, dit is pure adrenaline, het zijn déze momenten dat ik als ik karpervisser écht lééf…

De duizenden sterren die helder aan de hemel staan zijn de enige getuigen die zien dat ik op een verboden watertje mijn ding doe. Voor even sluit ik mijn ogen en geniet intens, wat hebben we toch een geweldige hobby! Een paar minuten later geeft een zwaarlijvige schub zich gewonnen, en ontwaak ik weer uit mijn roes. Een paar zelfontspannerplaatjes later mag de vis weer zwemmen. In al mijn enthousiasme wil ik de prachtige schub op FaceBook knallen, mijn vreugde delen met anderen, maar weet me ternauwernood – of was het nu ternauwerdood – in te houden. Nee, nu nog niet, Mark, wacht nou toch even! Die grassprietjes linksonder op de foto’s herkennen die echte IT-vissers toch meteen. Laat ze toch nog maar effe wegblijven.

Erg dat je tegenwoordig zo moet denke, niet, maar het is helaas wel keiharde karperrealiteit anno 2015! Claimen kun je niet, hoogstens in goed overleg voor een tijdje, maar beter maak je geen slapende honden wakker. Afromen en wegwezen, en er werd niet meer over gesproken.

Er is al veel geschreven over de invloed van de media en commercie op de karpervisserij. Deze schijnen tegenwoordig hand in hand te gaan en dat brengt voor- en nadelen met zich mee. Maar wat mij vooral zo opvalt, is dat in verschillende magazines – zonder namen te noemen – de commercie ook al in de artikelen de boventoon voert. Het merk beetmelder dat het uitschreeuwt, of de geweldig sterke haak van nu eens het merk X dan weer Y of Z waarin o-zoveel-vertrouwen is, of je geacht wordt dat te hebben. En dergelijke voorbeelden kan ik eindeloos blijven opnoemen. Met naam en toenaam, desnoods met de paginanummers erbij, maar laat ik hier vooral beleefd blijven. Ben ik dan de enige die zich hieraan mateloos erger? En die zo benieuwd is naar het échte verhaal achter de vangsten. Het bloed, het zweet en misschien ook wel de tranen? Of ben ik dan gewoon een ouderwetse romanticus? Het oude, het mystieke, de spanning en de ontknoping. Ik snap dat er in de bladen van tegenwoordig reclame moet worden gemaakt, maar alsjeblief, kan dit niet gewoon op aparte pagina’s tussen de verhalen door?

Iedereen beleeft zijn visserij op zijn manier, en dat heb ik ook maar te respecteren. De een zit twee weken achtereen aan een betaalwater de ene veertiger na de andere binnen te harken, zonder dat het zijn waarde verliest. Voor mij is een bak dan weer de ultieme beloning aan het einde van een lange reis vol moeite. Iets waar je later nog met trots op terug kunt kijken. Maar ook dat is persoonlijk! En gelukkig zijn we niet allemaal hetzelfde, dat houdt het interessant. Wat je ook doet, als je er maar plezier in hebt! Zo laat ik me nog altijd leiden door dat kleine jochie van vroeger dat op jacht ging naar karpers met een telescoophengel, het pennetje en een potje maïs!

En zo geniet ik van de kleine dingetjes. Vaak zijn het niet eens vangsten, maar wel een leuk verhaal, een grappige belevenis, iets dat je je hele leven lang bijblijft. Zonder dat daar merken of namen hoeven bij gesleurd te worden. Toch? Net zoals deze korte anekdote van dit voorjaar die ik jullie wil meegeven. Op een frisse dag in maart besluit ik een watertje bij mij in de buurt lichtjes te bevoeren. Eerst nog effe snel in Duitsland tanken, ik woon per slot van rekening aan de grens!

De zo rustige grensovergang waar normaliter geen hol te beleven is, blijkt nu een redelijk grootschalige controle post te staan. “Führerschein und Fahrzeugschein bitte!“, vraagt een van de Duitse agenten mij op een norse manier. Nadat blijkt dat ik in orde ben met de papieren, wil diezelfde agent ook een kijkje nemen in de kofferbak, waar op dat moment nog mijn complete karperuitrustig in ligt. Nadat de man mijn complete vistas op de kop heeft gezet, en zelfs mijn onthaakmat heeft gechecked, wil hij als laatste controle toch nog even in de goed afgesloten emmer kijken. De emmer bevat in krill gesoakte bollen, ik kan een kleine glimlach reeds niet onderdrukken.

Wanneer de Duitse agent de emmer opent is hij duidelijk zichtbaar onder de indruk van de bedwelmende lucht van de krill. En als hij ook nog eens met zijn blote pollen een van de bolletjes oppakt moet ik echt mijn best te doen om mijn lach in te houden. In je steenkolen Duits uitleggen dat je karpervisser bent, dat je gaat voeren en dat het in krill gesoakte bollen zijn is niet zo eenvoudig! Uiteindelijk is alles toch in orde, en kan ik mijn weg vervolgen. In mijn binnenspiegel zie ik de agent nogmaals aan zijn handen ruiken en nu kan ik mijn lach niet meer onderdrukken! GUTENTAG!!

Love Carp.

Appreciate Nature.

Respect Each other.

 

Mark Rinsema

A Frenchie in Ostend pt. II: Watching, waiting

I have now lived in Belgium for 30 days and have spent almost the same amounts of nights on its banks. As I continue to discover this lovely country and its very diverse fishing spots. I am constantly looking for new windows of opportunity, new experiences and of course new captures. These past two weeks have been characterised by new discoveries, encounters and friendships.

Before I arrived in the low land of the North I got in contact with Matt, who like myself is an avid Alliancepêche member. We had exchanged texts messages prior to this a couple of times, but nothing more. My stay in Belgium gave us the perfect opportunity to meet up. After a couple of phone calls all was planned to spend two days and one night on a totally non typical Belgian venue. The high cliffs and the surprisingly clear water made me think I was actually back in France! Matt and I share the same spirit and passion for angling, the same will to understand and above all the same desire for forbidden fruits, which is somehow the sole refuge for anglers who want to fish in peace these days. After spending the whole afternoon in search of carp and the most adequate swim for the night, we found a shallow area in front of one of the cliffs where several groups of fish had been hanging around and occasionally feeding. A rod each, a compact bait boat and a couple of beers was what we needed. By early morning we both managed four carp each so our approach had worked and we were more than happy to have shared the moment.

After this session I tried a couple of nights here and there, mostly on nearby venues, with nothing to report unfortunately. The fish were right in the middle of spawning so it seemed and their interest in feeding was zero. So I decided to take vengeance on a local canal where I had prebaited quite a few of times, it was a good bet as now I had already had a few good nights on there with an average of 4/5 fish per night. The carp had already spawned on the canal and they were massively shiting bait out onto my unhooking mat, always a good sign!

Next I returned to the smallish canal where any industry is now non existent. It felt good there and the stock of fish had a lot of my interest. They are all character fish in terms of scaling, colours, age and morphology. I spent two nights in a particular area, but in vain. Nothing had been welcomed into my landing net, except for a couple of nuisance fish. Despite the sunny weather and the many hours spent walking its banks I could not find any sign of fish. I ended up neglecting an area which I didn’t have any interest in… my bad. Once back home, I ended up returning straight back to the canal as Wim, the owner of the house where I am staying, suggested we went for a walk. We started walking along the stretch I had avoided earlier that day and no less than a few minutes later we stumbled into several groups of carp, left and right. No need nor time for doubt this time and we both started prebaiting this holding area before returning home. It was very hot that day, we waited till 7.30pm and headed back to the canal. No less than ten minutes later Wim had already welcomed a magnificent black common, a fish to die for! On my side it was calm throughout the night, but when the sun started to rise… a double take! I now had this amazingly scaled mirror in my net and a typical younger fish of the canal with its typical canal shape. The following night I returned with Gio this time and the same thing happened in the morning. Another two carp graced my unhooking mat, one being a very old fish at just over 15 kilos.

The adventure continues and a new update will follow in two weeks time, hopefully with a couple more nice fish to share with you…

———

Cela fait maintenant trente jours que je vie en Belgique et presque autant de nuits que je suis au bord de l’eau. Je continue d’explorer le pays et ces divers lieux de pêche, à la recherche permanente de nouvelles captures et de nouvelles ambiances. Ces deux dernières semaines ont étaient rythmé entre découverte, rencontre et amitié, je vais tenter de retransmettre tout cela à travers ces quelques lignes…

Avant d’arriver au plat-pays, j’avais contacté Matt qui comme moi fait partie d’Alliancepêche. Nous avions eu l’occasion d’échanger quelques messages mais rien de plus, mon séjour ici fut donc l’occasion de le rencontrer. Après quelques coups de téléphones, tout est planifié, nous partons pour deux jours et une nuit sur un lac belge pour le moins atypique. Des falaises et une eau d’une clarté surprenante, j’ai l’impression d’être en France ! Nous partageons le même esprit vis-à-vis de cette passion, la même volonté de compréhension et surtout la même attirance pour les interdits étant donné que c’est aujourd’hui un des seuls recours pour pêcher tranquillement… Nous passons l’après-midi à chercher les carpes et la zone la plus propice pour la nuit, visiblement c’est un plateau en pied de falaise ou plusieurs groupes de poissons se succèdent et ne cessent de s’alimenter. Une canne chacun, un petit bait-boat et quelques bières sont les composants de notre logistique. Au petit matin nous totaliserons 4 poissons chacun, notre approche semble avoir fonctionné et nous sommes combler par ce moment de partage.

Après cette pêche, j’ai tenté quelques nuits par ci par là en eaux closes mais rien à déclarer, la période de fraye semble bien installée et les poissons ralentissent considérablement leur rythme d’alimentation. Je décide donc d’aller me venger sur le canal local ou j’ai effectué quelques pré-amorçages, et ce fut une bonne chose puisque j’aurai la chance de faire plusieurs nuits avec à chaque fois 4/5 poissons à la clé. La fraie est terminé ici et les carpes rejettent mes bouillettes en quantité sur le tapis, c’est bon signe…

Ensuite, je suis retourné sur ce petit canal ou les usines sont inexistantes. Je m’y sens bien et le stock m’intéresse puisqu’il est composé de poissons particuliers que ce soit au niveau de l’écaillage, de la couleur et de la morphologie. Je passerai deux nuits sur une zone, en vain rien n’a effleuré mon épuisette si ce n’est quelques poissons blancs. Malgré le soleil et les heures passé à chercher les carpes sur les bordures, je ne trouve rien, à tort, je délaisse une zone du canal qui ne me semble pas intéressante… A peine rentré à la maison, me voilà reparti en direction de celui-ci puisque Wim me propose d’aller s’y balader. Nous marchons le long de la berge sur la partie que j’avais délaissée, et après seulement quelques minutes, nous apercevons des groupes de carpes à droite à gauche. Inutile de les contempler plus longtemps, nous pré-amorçons la zone où elles se tiennent et nous rentrons. Il fait vraiment chaud, nous attendons donc 19h30 pour partir les traquer. Wim réalise un run après une dizaine de minutes de pêche, c’est une commune superbe avec une couleur sombre qui laisse rêveur ! De mon cotés c’est le calme plat durant toute la nuit, en revanche au lever du soleil j’enregistre un run sur chaque canne, j’ai alors au fond de mon épuisette une belle miroir écaillé et une miroir plus jeune mais avec une morphologie typique de ce canal. Le lendemain, je repêcherai cette zone mais cette fois-ci avec Gio, verdict, même scénario le matin, deux carpes viennent s’échouer sur mon tapis de réception dont une commune de la quinzaine que je pense avoir aperçu la veille.

L’aventure continue, et un petit recap sera de nouveau disponible d’ici deux semaines, avec je l’espère quelques belles photos de carpes…   #LoveYoung #iKnowYou #LewisTheHomo #DrinkBeerWithTerryHearn

Lucas